Hugrenningar um hitt og þetta

2009-02-19T12:48:00.000-08:00

Sló skjaldborg um sjálfan sig

Hreinn P. Njálsson, jarðfræðingur, tók til sinna ráða í kreppunni fyrir nokkrum dögum. "Já, það er alltaf verið að slá skjaldborg um hitt og þetta í kreppunni þannig að ég tók bara fram gamla víkingaskjöldinn", segir Hreinn í viðtali. "Allt hefur gengið mun betur eftir þetta, maður er ekki nærri jafn berskjaldaður gagnvart vöxtum og háu matarverði....hehe svoleiðis nær sko ekki í gegnum skjaldborgina mína."

Aðspurður segist Hreinn taka skjöldinn með sér hvert sem hann fer. "Jájá, heldur betur. Ég tek hann með í búðir og sérstaklega þegar ég fer í bankann, þessi ruslaralýður sem er alveg á kúpunni ætti fara að mínu fordæmi. Ég hristi bara skjöldinn framan í gjaldkerann ef hann reynir að klína upp á mig vaxtagreiðslum eða öðrum ófögnuði af því tagi."

Hreinn segist ennfremur ekki hafa lent í alvarlegum útistöðum vegna skjaldarins. "Nei, ekki enn sem komið er. Ég fór í bíó um daginn og tók auðvitað skjöldinn með. Þar voru nokkir sem reyndu að mótmæla og vísa mér á dyr. Ég spurði bara á móti hvort ert það þú eða ég sem er að borða ódýrt poppkorn ha? Þetta er bara spurning um að slá um sig skjaldborg."

2008-03-12T15:38:00.000-07:00

Í University of Massachusetts Medical School

Undanfarinn mánuð hef ég verið í valnámi á háskólaspítala UMass Medical School í Worcester sem er rétt fyrir utan Boston. Dvölin hefur verið alveg frábær. Á myndinni eru Dr. Iida og Dr. Hyatt sem eru báðir sérfræðingar og hafa séð um að kenna mér og leiðbeina. Ég er svo á leiðinni til New York þar sem ég verð í viku. Ekki slæmt það.

2007-05-17T09:01:00.000-07:00

Litli vinur

Það er til bátur í Stykkishólmi sem heitir "Litli vinur". Líklega myndi hann heita "Lille ven" á hinum norrænu tungumálunum.

2007-05-14T04:56:00.000-07:00

Ársskýrsla Landspítala - háskólasjúkrahúss

Þessi mynd er í nýrri ársskýrslu LSH fyrir árið 2006. Auðvitað var kallinn með á myndinni. Myndin tengist umræðu um nýja spítalann sem á að rísa á svæðinu sem sést í bakgrunninum.

2007-05-10T16:30:00.000-07:00

Héraðslækningar í Stykkishólmi

Ég hef undanfarna daga verið að leysa af á St. Franciskusspítala og heilsugæslunni í Stykkishólmi. Það hefur verið mjög gaman og lærdómsríkt.

Hérna er ég við sjúkrabílinn sem merktur er Akranesi. Ekki spyrja mig afhverju. En þetta er gamli sjúkrabíllinn. Hinn er nýrri og miklu flottari.

Hérna er ég fyrir utan spítalann.

Á stofunni.

Í röntgenherberginu.

Í sáraherberginu.

2007-03-18T12:48:00.000-07:00

Stórslysaæfing læknanema

Læknanemar við HÍ voru með stórslysaæfingu í gær í Öskjuhlíðinni. Sett var upp flugslys þar sem yngri árin léku sjúklinga og eldri nemar voru við björgunar- og lækningastörf. Sjúklingarnir voru meðal annars baðaðir í gerviblóði og í rifnum og tættum fötum. Nokkrir aðilar frá Hjálparsveit Skáta voru með í leiknum og einnig læknir frá slysa- og bráðadeild Landspítalans.

Þetta var svaka stuð. Morgunblaðið mætti á svæðið og fréttin kom á mbl.is. Hérna má lesa fréttina. Á myndinni sjást ég (þessi með húfuna) og Sigurgeir Trausti á 6. ári hlúa að einum "stórslösuðum" sjúklingi.

2007-02-20T08:28:00.000-08:00

Gaman í Geilo

Það var rosa fjör í Geilo. Ráðstefnan heppnaðist vel og þar var margt mjög áhugavert til umfjöllunar. Það var líka mjög skemmtilegt á skíðum. Gott færi og frábærar brekkur. Í lokin á ráðstefnunni var "wetlab" þar sem við fengum að sauma gervihjartalokur í svínshjörtu undir handleiðslu sérfræðinganna.

Íslensku ráðstefnukrakkarnir. Frá vinstri: Steinn, ég, Hannes, Sæmi og Guðrún Fönn.

Bjarni Torfason yfirlæknir kennir mér og Guðrúnu handtökin við að sauma í hjarta.

2007-02-03T16:02:00.000-08:00

Já, ég er að læra fyrir próf

Lítið um blogg. Meira svona að hanga við skrifborðið að lesa og lesa augnlæknisfræði. Myndin sem fylgir þessari færslu er til þess að greina litblindu. Þetta er svokölluð Ishihara plate. Þeir sem eru litblindir eiga ekki að geta séð töluna sem er á myndinni og geta þar af leiðandi ekki vitað hversu gamall ég varð þegar ég átti afmæli 22. janúar síðastliðinn.

2007-01-31T10:12:00.000-08:00

Á forsíðunni

Að sjálfsögðu er kallinn á forsíðu námsskrár Landspítalans 2007. Þarna er ég með Sigrúnu og Hannesi sem eru líka læknanemar.

2007-01-24T00:22:00.000-08:00

Babel

Ég fór á myndina Babel um daginn. Þetta var mjög fín mynd. Þetta var svona menningarmynd. Maður fær að skyggnast inn í ólíka menningarheima og fylgjst með fólki af ólíkum þjóðarbrotum. Bara voða voða fín mynd sem fær mann til að hugsa. Það var líka heví cool þegar ein japanska stelpan gafst upp á bullinu og fór úr nærbuxunum og var bara í pilsinu að djamma!!!

2007-01-21T04:14:00.000-08:00

Smørrebrøð út um allt

Undanfarna daga hef ég verið daglegur gestur á Læknadögum á Nordica Hóteli. Þar er boðið upp á fyrirlestra, málþing, hádegisverðafundi, verklegar vinnubúðir og að sjálfsögðu allskonar mat og dótarí í boði lyfjafyrirtækja.

Ég fór á allskonar fyrirlestra og lærði heilmargt. Hiti hjá börnum, lungnabólga, meðfæddir hjartagallar, hyperparathyroidismus (kalkvakaofgnótt á íslensku!!) var það sem ég sá meðal annars.

Ég fór líka á einn fancy hádegisverðarfund um almannatengsl í heilbrigðisþjónustu. Þar voru saman komnir stórlaxar af spítalanum og aðstoðarfréttastjóri RÚV. Á boðstólnum voru fancy brauðsneiðar, nokkurs konar smørrebrøð, með laxi, roastbeef, rækjum og parmaskinku. Þetta var vel útilátið vægast sagt.

Ég sat á borði með nokkrum aðilum af spítalanum. Yfirlæknir, sérfræðingar og umsjónardeildarlæknir sátu við borðið meðal annarra.

Áður en fólkið tók til matar síns horfði ég á bakkann með smørrebrøðinu á miðju borðinu. Mér fannst spaðinn sem maður átti að nota til að ferja sneiðarnar frekar lítill og væskilslegur miðað við smørrebrøðið. Og það fyrsta sem ég hugsaði: Vá hvað það væri nú neyðarlegt ef einhver myndi klúðra smørrebrøðinu af spaðanum. Maður myndi líta út eins og algjör lúði.

Svo var komið að mér að fá mér smørrebrøð númer tvö. Það fyrra var gómsætt. Ég var fullur sjálfstrausts. Greip spaðann, skelltu honum undir eina sneiðina og ætlaði að kippa henni á diskinn minn. En það var ekki það sem gerðist. Einhvern veginn tókst mér að vippa fína smørrebrøðinu í fangið á mér. Ég bókstaflega kastaði sneiðinni beint framan á mig með spaðanum.

Þá störðu sessunautar mínir á mig. Og mig langaði til að gufa upp, hverfa frá borðinu. Svo leit ég niður og sá að smørrebrøðið var ekki lengur eins og smørrebrøð heldur var það komið í öreindir. Það var gjörsamlega dreift út um allt. Það var á buxunum, á peysunni, á stólnum og á dúknum. Það eina sem hrökk upp úr mér var:

- Æ, demit.

Svo var mér skyndilega rétt servíetta og ég reyndi að tjasla saman leifunum af smørrebrøðinu. Svo þurrkaði ég það sem eftir var af frómasinu og laxinum á dúknum og peysunni. Ég tíndi saman stærstu leifarnar á diskinn minn. Svo reyndi ég með gafflinum að endurbyggja smørrebrøðið. En það sem var á diskinum var orðið að einhverri kássu. Langt í frá að vera kræsilegt. Ég lagði frá mér gaffalinn. Og svo reyndi ég bara að láta lítið fyrir mér fara og þóttist vera mjög einbeittur að fylgjast með umræðunum um almannatengsl í heilbrigðisþjónustu.

2007-01-11T12:52:00.000-08:00

Sverrir vinnur ekki lengur hjá Borgarspítalanum.

Sverrir vinnur núna hjá Landspítala-háskólasjúkrahúsi.

2007-01-08T11:51:00.000-08:00

Tja... eins og í tjakkur?

Tja... ég veit það nú ekki alveg.
Tja... vandi er um slíkt að spá.

Eins og sjá má á dæmunum hér að ofan grípur fólk stundum til orðsins „tja“ þegar það er að hugsa sig um eða er ekki alveg visst um hvað það ætlar að segja. En stafirnir sem mynda orðið „tja“ eru þeir sömu og fyrstu þrír stafirnir í orðinu „tjakkur“. Ekki skyldi mann undra þó að einhver ræki nú upp stór augu því að svo gæti verið að löng leit á uppruna orðsins „tja“ sé loksins á enda. Málvísindamenn hafa nefnilega leitað uppruna orðsins tja í meira en 100 ár.

Niðurstaðan er semsagt sú að sá sem fyrstur sagði þetta „tja“ hafi ekki ætlað að segja bara tja... heldur hafi hann ætlað að segja „tjakkur“. Einhver hlýtur að hafa gripið fram í fyrir þessum upphafsmanni tja-sins þannig að hann náði ekki að ljúka við setninguna. Nærstaddir hafa á þeim tíma að öllum líkindum dregið þá ályktun að tja væri nýtt orð sem væri gott að grípa til í óvissu eða þegar maður hugsaði sig um. Og þannig gæti orðið tja hafa fest sig í sessi í málinu.

2007-01-07T10:24:00.000-08:00

Ráðstefna, skíði og fjör

Núna er ég búinn að panta flugmiða til Noregs á ráðstefnu um hjartaskurðlækningar. Ráðstefnan er í byrjun febrúar og er haldin árlega. Hún er fyrir læknanema og unga vísindamenn sem hafa unnið við rannsóknir í hjartalæknisfræði.

Ráðstefnan er í bænum Geilo sem er þekktur fyrir sín frábæru skíðasvæði. Ég fer þangað ásamt nokkrum félögum mínum í læknadeild. Við erum allir að vinna að rannsóknum undir handleiðslu sérfræðinga við hjarta- og lungnaskurðdeild Landspítalans. Þarna verður semsagt hlustað á fyrirlestra og skíðað.

Í tilefni af þessu fór ég og keypti mér nýjan brettajakka. Þetta er Sessions jakki og ég er mjög ánægður með hann. Ég held að þetta sé akkúrat jakki sem maður þarf á svona ráðstefnu, já þetta er örugglega mjög góður svona skíðaráðstefnu jakki.

2007-01-03T17:24:00.000-08:00

Meira og meira fjör á gamlárskvöld

Og eftir miðnætti fór maður í hvert partýið á fætur öðru. Hitti vini, kunningja og annað fólk sem maður þekkti bara ekki baun. Koddu með mér í gamlárspartý.... úúúúúúúújeeeeeeeeee.

2007-01-02T07:48:00.000-08:00

Gamlárspartý með klámhundum

Eins og venjan er þá fór ég í veislu með fjölskyldunni á gamlárskvöld. Við vorum saman komin hjá frænku minni sem býr í Vesturbænum. Þarna voru ættingjar mínir og kunningjafólk en einnig voru í húsinu þrír hundar.

Tveir þessara hunda eru systkini. Þau eru svört, lítil og loðin og heita Fróði og Freyja. Fróði er aðeins loðnari og meiri um sig en systir hans. Þau systkinin eru svolítið stressaðar týpur og eru stundum á þeytingi en geta líka verið stillt og prúð. Þriðji hundurinn var frekar stór blendingstík, undirgefin, fyrirferðarlítil og ósköp ljúf og hét Fía.

Við í fjölskyldunni höfðum komið okkur fyrir í sófunum í stofunni og sátum í hring og vorum að spjalla. Umræðuefnið var eitthvað frekar hversdagslegt. Veislan var rétt að byrja og við biðum eftir því að maturinn yrði tilbúinn.

Og á teppinu í stofunni, í miðjunni á hringnum sem sófarnir og stólarnir mynduðu, voru Fróði og Freyja. Þau voru að leika sér. Og við vorum öll að fylgjast með hundunum leika sér. Við dáðumst að því hvað þau léku sér fallega saman.

Ég er nokkuð viss um að ég geti fullyrt að enginn okkar gestanna hafi getað séð það fyrir að svona angurvær og falleg stund gæti á augabragði snúist upp í andstæðu sína. Sú manneskja væri áreiðanlega gædd yfirnáttúrulegum spádómshæfileikum ef hún hefði séð það fyrir að þessi hugljúfa stund myndi breytast eins og hendi væri veifað í argasta klám og sifjaspell.

Því skyndilega og öllum að óvörum byrjaði litli loðni Fróði að gelta digurbarkalega og svo stuttu síðar hljóp hann að systur sinni. Hann stökk með framlappirnar upp á afturendann á henni, hagræddi sér dólgslega og byrjaði svo að hamast á henni eins og hann ætti lífið að leysa.

Þessi athöfn stóð yfir í þónokkra stund. Á meðan þetta var í gangi breyttist andrúmsloftið í stofunni. Þögnin var í hæsta máta vandræðaleg. En nokkrir gestanna sem tjáðu sig upphátt um að sem fyrir augum bar. „Það er nú aldeilis,“ var það að fyrsta sem heyrðist kallað í stofunni og ísinn var þarmeð brotinn. Síðan reyndi eigandi hundanna að kalla til þeirra: „Svona hættiði þessu“. En þau létu skipunina sem vind um eyru þjóta og virtust njóta athyglinnar í botn.

En svo gerðu þau hlé á sýningunni og Fróði hætti að hamast á systur sinni. Hann lagðist þess í stað niður kylliflatur og iðaði allur og lék á reiðiskjálfi og pískraði eins og að hann væri að drepast úr greddu. Þá byrjaði systir hans að sleikja hann. En þá var hrópað úr sófanum: „Sko, þetta fær hann að launum“.

En allt var ekki búið enn. Því Fróði stökk á fætur og hoppaði aftur upp á systur sína með byrjaði að hamast af sömu áfergju og áður. Þá æpti einhver gesturinn: „Sifjaspell,“ og var greinilega algerlega misboðið.

Og þessi seinni hálfleikur í æsandi en vafasömum atöfnum systkinanna varði mun skemur en sá fyrri. En rétt undir lokin kom þriðji hundurinn, hin ljúfa Fía, valhoppandi. Og þegar hún sá ósköpin snarstöðvaði hún, rak svo upp stór augu og byrjaði að gelta. „Fía vill að þið hættið þessu,“ sagði einhver í stofunni. En einhver svaraði um hæl: „Nei, ætli hún vilji bara ekki vera með þeim í þessu“. Og einmitt þá hættu systkinin og hlupu út úr stofunni. Gestirnir horfðu hver á aðra, ýmist kímnir eða óttaslegnir á svip. Svo var maturinn tilbúinn.

2006-12-28T09:32:00.000-08:00

Jólin... jólin

Jólin hafa verið fín. Alveg hreint stórfín. Á aðfangadag fór ég í messu. Presturinn var akfeitur og latur. Hann virtist ekki nenna að halda messuna. Hann sagði ekki neitt skemmtilegt eða hugvekjandi. Það var eins og hann væri reyna að segja ég nenni þessu ekki mig langar bara að panta pizzu og detta í það. Afhverju sagði hann það ekki bara? Menn verða koma til dyranna eins og þeir eru klæddir. Engar málalengingar. Bara partý í kirkjunni og málið er dautt.

Svo fór ég heim og borðaði rjúpur. Það voru dýrindis rjúpur. Opnaði síðan pakkana. Fékk fullt af góðu stöffi. DVD-spilara, fluguveiðistöng, monnínga, skrifborðslampa, bækur, sokka, nærbuxur, leðurhanska og sitthvað fleira sem ég man ekki. Mér finnst leiðinlegt að fá föt. En harðir pakkar eru skemmtilegir. Ég hef semsagt ekkert breyst frá því ég var lítill.

2006-12-19T15:03:00.001-08:00

Dave Navarro og Carmen Electra

Ég horfði á þátt á Skjá Einum um daginn sem fjallaði um undirbúning brúðkaups tveggja stjarna í Hollywood. Þetta voru rokkstjarnan Dave Navarro, sem var í Red Hot Chili Peppers og stjórnaði þættinum Rock Star: Supernova og glamúrgellan, leik- og söngkonan Carmen Electra.

Þau voru semsagt ástfangin upp fyrir haus og á leiðinni að ganga í það heilaga. Í þættinum var sýnt frá allskonar uppátækjum turtildúfnanna. Dave Navarro ákvað meðal annars að fara í ristilúthreinsun fyrir giftinguna. Honum fannst hann vera eitthvað svo óþægilega mikið spenntur innan í sér að hann hreinlega þurfti á smá losun að halda. Hann kvaðst einnig með þessu vera að nýta sér síðasta tækifærið sitt til að geta borgað kvenmanni fyrir að „snerta sig“.

Svo brunaði Navarro til miðaldra kerlingar sem kvaðst vera sérfræðingur í ristilúthreinsun. Kerlingin sagði þessa iðju sína vera allra meina bót því að líkaminn væri fullur af skít eða eins og hún orðaði það: Your body is full of shit. Svo veifaði hún dauðhreinsaðri plastslöngu í myndavélina og hófst síðan handa við að losa Navarro ræfilinn við alla innri spennu.

Carmen fór ekki í neina slíka úthreinsun í þættinum. Hinsvegar heimtaði hún að þau yrðu bæði sprautuð með B12 vítamíni í rassinn fyrir giftinguna. Kannski missti ég af því en það kom ekki fram afhverju hún vildi vítamínsprautu í rassinn. Ef til vill óttaðist hún bráðan vítamínskort í
giftingunni sem hugsanlega gæti stuðlað að algjöru heilsuleysi þeirra beggja og þannig komið í veg fyrir hjónabandið. Engin vítamínsprauta ekkert hjónaband.

En læknirnn var kallaður til með sprautur og vítamín. Carmen byrjaði á því að sprauta Navarro í afturendann og sagðist hann ekki finna fyrir neinu en bar sig þó ekkert sérstaklega vel. Navarro vildi síðan sprauta Carmen í rassinn en hann fékk það ekki. Hún var víst eitthvað efins um að rokkarinn væri fær um slíkt. Henni var greinilega mjög annt um bossann sinn.

Daginn eftir að ég sá þennan þátt ætlaði ég að brydda upp á spennandi umræðum um nýjasta slúðrið í Hollywood. Ég var staddur í kunningjahóp og sagði frá þættinum um Carmen og Navarro. Ég sagði frá þessu hreykinn og glaður í bragði því að mér þótti þetta svolítið skemmtilegt.

En upp úr dúrnum kom að allt þetta sem ég hafði sagt voru gamlar fréttir. Ég væri ekki að segja neitt nýtt. Allir vissu allt um málið. Og í lokin var mér tjáð að Carmen og Navarro væru löngu fráskilin. Þau höfðu skilið fyrir mörgum mánuðum.

2006-12-17T08:30:00.000-08:00

Póker

Við félagarnir hittumst í gær og spiluðum póker. Við vorum með spilapeningasett og maður keypti sig inn fyrir þúsund kall. Ef maður tapaði öllu þá var hægt að kaupa sig aftur inn. Ég hafði einsett mér að gera betur en síðast þegar við spiluðum því að þá tapaði ég tvöþúsund krónum.

Mér gekk illa framan af en svo var eins og gæfan hefði snúist mér í vil. Ég var þá með hrúgu af spilapeningum og þótti það ekki leiðinlegt. Í lokin ákváðum við svo að spila upp á stóran pott. Ég lagði undir og hélt að með því hefði ég spilað rassinn úr buxunum. En ég fékk þá mjög góð spil og vann pottinn. Samtals var þetta næstum því nóg til þess að kaupa eina pizzu eða eitthvað álíka.

2006-12-14T16:26:00.000-08:00

Hjólreiðagatan Langahlíð

Langahlíð er gatan sem ég keyri nokkrum sinnum á dag til þess að komast leiðina heim til mín. Gatan liggur þvert á Miklubrautina og útfrá henni ganga aðrar hlíðagötur, þar á meðal Drápuhlíðin.

Nýverið var skipulagi Lönguhlíðar breytt. Verktakar voru allt sumarið og nánast allt haustið við framkvæmdir. Gatan var þrengd úr fjögurra akreina í tveggja akreina götu. Þessum tveimur akreinum sitt hvorum megin var breytt í stíg ætluðum hjólreiðamönnum. Núna hafa gangandi vegfarendur, ökumenn og fólk á hjóli sínar brautir. Gangstétt, ökubraut og hjólabraut. Ég held að Langahlíð sé fyrsta gatan í Reykjavík sem er með þessu skipulagi. Allavega er hún með þeim fyrstu.

Kannski var Langahlíð endurhönnuð með danska fyrirmynd í huga. Á svona hjólreiðastígum hjóla Danir (og eflaust fleiri Evrópubúar) á hverjum degi fram og til baka. Þegar ég bjó í Kaupmannahöfn var fólk byrjað að hjóla á svona hjólastígum fyrir klukkan sex á morgnana. Þessir hjólreiðakappar voru hressari en allt. Ég var bara Íslendingur sem fór seint að sofa og bölvaði þessum hressu Dönum sem fóru að sofa strax eftir fréttir og vöknuðu eldsnemma til að geta farið að hjóla á hjólastígum.

En hjólastígurinn í Lönguhlíð er ekki eins og hjólastígarnir á meginlandinu. Ég hef ekki ennþá séð einn einasta mann hjóla á þessum hjólastígum. Ég hef reyndar ekki tekið eftir neinu öðru en bílum á þessum stígum. Íbúar Lönguhlíðar og hlíðanna í kring virðast nefnilega ekki víla fyrir sér að leggja bílunum sínum á nýju hjólabrautunum.

Til að stemma stigu við þessu voru í upphafi sett færanleg skilti með mynd af reiðhjól á brautirnar. En í íbúarnir gerðu sérð lítið fyrir og færðu skilitin upp á gangstéttarnar. Og héldu síðan áfram að leggja bílunum sínum í trássi við skilaboðin. Síðan voru skilti með sömu mynd boruð föst í jörðina við hliðina á hjólastígunum. En allt kom fyrir ekki. Ennþá lögðu menn bílunum sínum á hjólastígana.

Borgin gafst ekki upp og bætti við skiltum. Ofan á skiltið með hjólinu var sett skilti sem bannaði fólki að leggja bílum á þessum stað. Svo leið og beið. Engin breyting varð á. Fólk hélt áfram að leggja á hljólastígana.

Og seinast þegar ég leit á skiltin þá hafði þeim fjölgað. Þriðja skiltinu hafði verið komið fyrir á sömu stöng og hin tvö skiltin héngu á. Nýjasta skiltið var mynd af pílu. Pílan þjónar sennilega þeim tilgangi að benda fólki á hvar hjólastígurinn er svo að það viti um hvaða hjólastíg hin tvö skiltin gilda. Núna ætti þetta að vera orðið nokkuð ljóst. Mynd af hjóli, bannað að leggja og píla sem bendir á hjólastíginn.

En ennþá er ekkert nema bílar á hjólastígunum. Fullt af kyrrstæðum bílum en enginn á hjóli.

2006-12-11T03:19:00.000-08:00

Húð- og kynsjúkdómafræði

Ég er nýbyrjaður að læra húð- og kynsjúkdómafræði. Fyrirlestrarnir eru haldnir á næstefstu hæð í Landakotsspítala. Þar er stundum mikið stuð.

Eins og gefur að skilja þá gengur húðsjúkdómafræðin að stórum hluta út á það að geta greint rauða flekki á húðinni. Í húðsjúkdómafræðinni er því mjög mikilvægt að vera duglegur að skoða myndir af útbrotum og öðlast þannig færni í greiningu á flekkjum og blettum á húðinni.

Og auðvitað höfum við kennara sem kennir okkur um húðsjúkdóma. Og ég held að hægt sé að fullyrða að það væri á misskilningi byggt ef þessi kennari væri flokkaður í hóp manna sem þættu stórskemmtilegir. Það eru nefnilega afar litlar eða jafnvel hverfandi líkur á því að hann færi með gamanmál í tíma. Honum myndi sennilega seint detta til hugar að slengja fram brandara eða vera með einhvers konar uppistand. Hann er heldur ekki maður sem myndi allt í einu fara að hoppa eða dansa upp á grínið eða þá tvista eða taka stuttan sjómannaræl rétt fyrir frímínútur. Hann er bara ekki þannig maður.

Í raun mætti segja að hann væri andstæðan við hinn stórskemmtilega mann. Hann byrjaði til dæmis fyrsta tímann á því að messa yfir okkur um nútíma kennsluhætti sem eru ömurlegir að hans mati. Hann gerði okkur það ljóst að honum finnst fráleitt að láta nemendur fá fyrirlestrana á tölvutæku formi. Það er að hans mati einsog að breyta læknadeild í bréfaskóla. Menn geti þá bara verið heima hjá sér og fengið fyrirlestrana hjá félögum sínum sem nenntu að mæta. Í þessu samhengi finnst honum það einnig út í hött að ekki skuli vera skyldumæting í fyrirlestra.

Svo hélt hann áfram eins og óðamála klerkur og ræddi um mikilvægi þess að kunna allt um húðsjúkdóma og útbrot. Hann sagði að prófið væri að hluta til byggt á myndum og því þyrftum við skoða myndir af útbrotum eins og við ættum lífið að leysa. Síðan lét hann okkur síðan fá svarthvítt útbýtti með fyrirlestrunum. Í því var allt svarthvítt. Allur textinn og allar myndirnar. Allar myndirnar af útbrotunum voru svarthvítar. Og það var engan veginn hægt að sjá eitthvað vitrænt út úr myndunum. Bara svarthvítar klessur. Þetta fannst honum greinilega vera rétta kennsluaðferðin. Halda ræðu um mikilvægi þess að þekkja útbrot og dreifa síðan svarthvítu útbýtti þar sem myndirnar eru eins lélegt ljósrit af vatnslitamálverki eftir smábarn.

Og við höfum reynt að benda honum á það hversu tilvalið það væri að dreifa fyrirlestrunum á tölvutæku formi. Þá gætum við glósað undir myndirnar, sem væru skýrar og fallegar og í lit. Þá gætum við þekkt útbrotin sem hann vill að við kunnum. Þá yrðum við fyrirtaksnemendur í húðsjúkdómafræðum. En allt kom fyrir ekki. Hann situr við sinn keip, blessaður maðurinn.

Í tíma hjá honum um daginn flaug mér í hug eitt stykki ultmate joke. Í mínum vinahópi er ultimate joke brandari sem er tekinn alla leið, þ.e. ef maður byrjar á ultimate joke þá hættir maður ekki fyrr en maður er kominn yfir strikið. Það er the ultimate joke – maður fer alla leið.

Og þessi ultimate joke er þannig að í miðjum tíma hjá þessum and-stórskemmtilega manni myndi ég spyrja hann spurningar og síðan halda áfram að tala þangað til að ég væri staðinn upp úr sætinu og farinn að þykjast mála með málningarrúllu á vegginn í kennslustofunni.

Ég myndi þannig byrja á að spyrja hann enn einu sinni afhverju hann vildi ekki láta okkur fá fyrirlestrana á tölvutæku formi svo við gætum skoðað myndirnar vel sem er svo mikilvægt þar sem við verðum að þekkja öll útbrotin. Og ég myndi rökstyðja þetta með þeim hætti að það væri alls ekki auðvelt að greina útbrot og sérstaklega ef maður hefur bara gagnslaust svarthvítt útbýtti til að styðjast við. Svo myndi ég halda áfram og segja að það væri svosem í lagi að hafa ekki fyrirlestrana á tölvutæku formi ef það væri leikur einn að greina útbrot. Þ.e. ef það væru bara til örfáar tegundir útbrota og þau væru öll mismunandi á litin en ekki öll rauð eins og þau virðast vera í raunveruleikanum.

Og í framhaldinu tæki ég dæmi um mann sem væri með grænan blett á hægri kinninni. Þessi maður kæmi inn á stofu til læknis sem hefði aðeins skoðað svarthvítar myndir af útbrotum. Og vegna vankunnáttu sinnar getur læknirinn ekki ályktað öðruvísi en svo að maðurinn með græna blettinn á kinninni hefði verið að mála með grænni málningu og rekið sig í og þannig fengið málningu í andlitið. Síðan myndi ég byrja að flauta vel þekkt stef úr málningarauglýsingu (frá Málningu ehf. held ég) sem flestir ættu að kannast við. Svo stæði ég upp og labbaði að veggnum og byrjaði að þykjast mála með málningarrúllu á vegginn. Rólega, upp og niður myndi ég þykjast mála vegginn og flauta lagstúfinn á meðan.

2006-12-08T09:08:00.001-08:00

Bubbi á Þorláksmessu á NASA

Það lítur út fyrir að maður sé að fara á tónleikana. Heppinn.

2006-12-06T16:53:00.000-08:00

Á stofuborðinu

Þegar ég er einn heima á ég það til að leggja frá mér hluti á stofuborðið. Og stundum hrúgast þeir upp. Ef maður horfir yfir borðið er hægt að sjá hvað ég hef verið að bardúsa síðastliðna daga.
Á stofuborðinu í dag er þetta:

Geisladiskurinn Aqualung með Jethro Tull
Skrifað eintak af Aqualung því að sumir diskanna sem ég keypti í USA virðast ekki virka í geislaspilaranum í jeppanum
Blood on The Tracks með Dylan
The Freewheelin' Bob Dylan
Tvö gluggaumslög frá bankanum sem innihalda yfirlit yfir debetkortafærslur s.l. tímabils
Lykill að búningsherberginu á Barnaspítalanum
Bíllyklar
Otrivin nefúði af því að ég var með kvef
Tvær greinar um meðfædd ósæðarþrengsli (coarctation of the aorta) - fyrir rannsóknina mína
Tvöhundruð krónur í klinki

2006-12-04T16:00:00.000-08:00

Lifðu lífinu

lifandi. Af hverju er fólk alltaf að segja þetta við hvert annað sí ofan í æ? Það er ekki eins og að maður geti lifað lífinu dauður. Sá maður þætti að öllum líkindum ekki stíga í vitið ef hann væri hlaupandi um og segði halló ég lifi lífinu lifandi en er samt dauður. Þannig að þetta er eiginlega jafnlélegur frasi og þessi: Þú opnar Ora dós og gæðin koma í ljós. Ef maður opnar Ora dós sem er til dæmis full af bökuðum baunum þá er ekkert eins og það hellist yfir mann tilfinnging sem lyftir manni á æðra tilverustig. Spurningin er hversu langt maður getur gengið í því að tala um gæði þegar umræðuefnið eru bakaðar baunir og tómatsósa í niðursuðudós.

2006-12-03T08:38:00.000-08:00

Stemmning

Þá er ég búinn í prófum. Ég kláraði verklegt próf í fæðinga- og kvensjúkdómafræði fyrir helgi. Þá er það komið í hús. Það er mjög gott að vera búinn í þessu. Núna get ég farið að hugsa um hitt og þetta, ekki neitt og bara allt það sem skiptir engu máli.

Fyrstu dagana eftir próf kemur maður því í verk sem stöðugt var frestað. Til dæmis þá svaf ég út í dag. Það hefur ekki gerst í háa herrans tíð. Ég vaknaði úthvíldur og það fyrsta sem mér datt í hug var að eitthvað hlyti að vera að mér. Ég var búinn að gleyma því hvernig manni líður þegar maður er útsofinn.

Svo tók ég líka til í herberginu mínu og ryksugaði. Og þá mundi ég allt í einu hvað það er leiðinlegt að ryksuga. Sérstaklega þegar maður þarf að ryksuga mikið. Ég ryksugaði alla íbúðina og hún er ekki neitt voðalega lítil. Mig minnir að hún sé rúmlega eitthundraðogfjörtíu fermetrar.
Og mér leiddist allan tímann sem ég var að ryksuga. Ég hugsaði með mér afhverju er ekki löngu búið að framleiða ryksugu sem skemmtir manni á meðan maður ryksugar?

Sem dæmi þá gæti "Skemmtilega ryksugan" sagt manni brandara eða farið með skondnar vísur á meðan hún er í gangi. Hún þyrfti að sjálfsögðu að segja brandarana hátt og skýrt til að yfirgnæfa soghljóðið en ég held að að það kæmi ekki að sök, hún væri bara með stórum innbyggðum hátalara. Og svo væri hún kannski líka með innbyggðum hláturnema sem myndi slökkva á soginu á meðan mestu hlátturrokurnar gengju yfir. En ryksugan gæti náttúrulega líka verið hönnuð þannig að hún myndi hlæja með manni ef sá gállinn væri á henni.

Svo væri það líka skemmtilegur möguleiki ef maður gæti stillt hana á að tala þýsku. En það kæmi auðvitað líka til greina að kaupa ryksugu sem hefði annars konar hæfileika. Það gæti til dæmis verið ryksuga sem kemur manni stöðugt á óvart eða þá ryksugu sem væri svolítið rugluð. Ég held að það gæti verið dálítið spennandi að eiga ruglaða ryksugu. Hún væri kannski stillt á það að minna mann á það hvenær maður á að ryksuga næst og í staðinn fyrir að segja "Það er kominn tími á að ryksuga núna!" þá myndi hún segja eitthvað allt annað sem væri algjörlega út í hött af því að hún væri svo rugluð. Hún segði kannski alltíeinu "Rabbabararúna!!!" og það væri þá hennar leið til að minna á hreingerningarnar.

Þá myndi maður kannski hrökkva í kút þegar hún væri að öskra þetta "rabbabararúna" þar sem hún væri inni í geymslu. En það gerði auðvitað ekkert til ef manni myndi bregða því að rugluð ryksuga veit náttúrulega ekkert hvað hún á að segja. Þetta myndi gera hreingerningarnar skemmtilegri. Manni myndi ekki lengur leiðast að ryksuga. Maður myndi bara hlusta á brandara, gátur, þýskar vísur eða bara eitthvað sniðugt. Eða jafnvel bara einhverja tóma steypu.

2006-12-02T09:14:00.000-08:00

Mr. Hot

Mig rak í rogastans þegar ég kom síðast að skrifborðinu mínu á lesstofunni. Það var þakið piparkökum. Og piparkökurnar voru skreyttar þannig að á þeim voru bókstafir eða önnur skilaboð til mín.

Á miðju skrifborðinu stóðu margar piparkökur saman í röð og mynduðu orðið ÁSTARHNOÐRI. Svo voru nokkrar piparkökur á víð og dreif á borðinu. Á þeim stóð meðal annars:

Sverrir!
MR. HOT
ÞÚ + ÉG?

Og svo var ein í viðbót sem var dálítið óljós. Hún var ekki með neinum bókstöfum en það hafði verið teiknað á hana. Ég þurfti að virða hana fyrir mér dágóða stund áður en ég áttaði mig á henni. Mig grunar að sú piparkaka hafi átt að vera reðurtákn þar sem hún var í laginu einsog typpi.

2006-11-27T14:47:00.000-08:00

Próflestur

Þessa dagana er ég í próflestri. Ég er að lesa kvensjúkdóma- og fæðingalæknisfræði. Að lesa fyrir próf er að sitja við skrifborð, horfa á pappír og nota gulan áherslupenna. Hljómar kannski spennandi en er ekki svo spennandi. Sem betur fer klára ég næsta fimmtudag. Síðan eru ekki próf fyrr en eftir áramót. Það eru góðar fréttir.

2006-11-21T08:59:00.000-08:00

Casino Royale

Ég skellti mér á hana í gærkvöldi. Hún var þrusugóð. Framleiðendurnir hafa greinilega haft það markmið að brjóta upp gömlu klisjurnar. Nýi Bondinn jagast til dæmis ekki á því hvort hann vilji drykkinn sinn hristan eða hrærðan. Hann segist bara vera drullusama hvernig drykkurinn er framreiddur.

Nýi Bondinn, Daniel Craig, er massaður en samt svolítið hversdagslegur náungi. Ég átti frekar erfitt með það að taka hann alvarlega þegar ég áttaði mig á því hvað hann er nauðalíkur Halldóri Jónssyni junior bæklunarskurðlækni.

Myndin hefst á æsispennandi upphafsatriði og sagan er nokkuð vel skrifuð. En einhvernveginn vantar risið í myndina. Hún er mjög góð fram að hléi en missir svolítið dampinn í lokin. Sem dæmi má nefna vont atriði sem gerist í sökkvandi húsi í Feneyjum. Bond er þar að kljást við þorpara og dettur það snjallræði í hug að skjóta gat á uppblásna belgi sem virðast gegna þeim tilgangi að halda húsinu á floti. Belgirnir springa og húsið sekkur til botns í mjög langdregnu atriði. Svona kjánalegum atriðum á að sleppa.

Þar sem ég er mikið læknisfræðinörd skemmti ég mér konunglega þegar Bond fékk digitalis eitrun. Digitalis er hjartalyf og er m.a. notað við hjartabilun og hjartsláttaróreglu. Í of stórum skömmtum virkar það sem eitur.

Aðal vondi gæinn í myndinni, Le Chiffre (leikinn af Mads Mikkelsen), byrlar Bond þetta lyf með það fyrir augum að gera Bond óhæfan til að spila póker. Bond fær dæmigerð digitalis eitrunareinkenni, byrjar að rugla, fær sjóntruflanir, verður óglatt og þarf að kasta upp. Bond flýtir sér inn á klósett og ælir. Það mun ekki vera gott því við uppköst tapast kalíum úr líkamanum og getur það aukið eitrunaráhrif digitalis. Eftir að hafa kastað upp hefði Bond því átt að fá sér banana eða nýpressaðan appelsínusafa, sem hvort tveggja er kalíumrík fæða. En nei, í ruglástandinu hjóp Bond út í bílinn sinn.

Svo heppilega vildi til að í hanskahólfinu var sprauta og mótefni gegn digitalis. Þetta hefur sennilega verið Digibind (digoxin immune Fab) sem er einstofna mótefni gegn digitalis og losar líkamann við eitrið. En það dugði ekki til og Bond áttaði sig á því að hann væri um það bil að fá hjartastopp. Því tók hann upp hjartarafstuðtæki sem var líka í hanskahólfinu. En verður of seinn til, hjartað hættir að slá og hann liggur steindauður í bílnum. Til allar hamingju kom þá Bondgellan honum til bjargar.

Og þá beið ég spenntur eftir því að hún færi að hnoða Bond í gang eins og maður á að gera í hjartastoppi. Það má nefnilega alls ekki gefa rafstuð við hartastoppi. En gæran hafði ekki hugmynd um það smellti einu stuði í hetjuna. Þá hélt ég að hún hefði endanlega klúðrað þessu. En annað kom á daginn. Bond vaknaði og var hressari en nokkru sinni fyrr. Það hvarflaði ekki einusinni að honum að skamma dræsuna fyrir að vita ekki réttu meðferðina við hjartastoppi.

2006-11-19T14:06:00.000-08:00

Hvort er skemmtilegra?

Að vera að læra

Eða vera ekki að læra?

2006-11-17T03:56:00.000-08:00

Dagur íslenskrar tungu...

var í gær. Og ég steingleymdi því. Shitturinn. Æ, fokkit. Það bíttar ekki diff.

2006-11-14T14:24:00.000-08:00

Sexý Subway

Kvöldmaturinn minn í dag var á Subway í Skeifunni. Það er svosem ekki í frásögur færandi nema afþví að þar gerðist svolítið hressandi.

Þegar ég kom inn gekk ég rakleitt að afgreiðsluborðinu og pantaði mér Subway bræðing í parmesan oregano brauði. Það var stelpa að afgreiða mig. Og þar sem ég stóð og horfði á hana setja áleggið á bátinn tók ég eftir einhverju krassi á innanvert á vinstri framhandleggnum. Þar hafði eitthvað verið skrifað með svörtum tússi.

Af forvitni reyndi ég að rýna í það sem þar stóð. Hendurnar hennar fóru hratt fram og til baka með áleggið þannig að ég átti erfitt með að sjá hvað þetta var. Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti ekki bara að spyrja hana hvað stæði á hendinni á henni. Ég hugsaði bara jújú afhverju ekki og lét spurninguna vaða.
- Hvað stendur þarna?
Hún hætti að föndra við bátinn og leit upp.
- Ha? Hvar?
- Hvað stendur þarna? Og ég benti á höndina hennar.
Hún leit þangað sem ég benti. Svo fór hún rosalega hjá sér. Varð feimin og vandræðaleg en samt svona hálfbrosandi og var að hugsa sig um hvað hún ætti að segja.
- Gvvvvuuuuuððððð.......... Æi.... Og svo brosti hún enn meira. Og eftir stutta þögn hélt hún áfram.
- Sko við vorum í íslenskutíma og við áttum að beygja sagnir í kennimyndum. Ég og vinkona mín áttum að beygja sögnina "að ausa". Og það endaði með að vinkona mín sagði "ég jósaði" í þátíð.
Og þegar hún hafði sleppt síðasta orðinu brosti hún út að eyrum og flissaði pínulítið. Svo sýndi hún mér hvað stóð á handleggnum. Þar stóð stórum stöfum:

Ég jósaði :)

2006-11-10T13:03:00.000-08:00

Framköllun Samdægurs

Í dag var ég minntur á það hvað ég var mikið kjánaprik þegar ég var lítill.

Þegar ég var lítill var ég oft í heimsókn hjá ömmu. Amma bjó í Vesturbænum. Ég var oft að leika mér við Úlfarsfell, verslunarsamstæðuna þar sem hin vinsæla Ísbúð Vesturbæjar er núna. Þar var líka verslun sem hét Framköllun Samdægurs. Reyndar er þessi verslun ennþá á sama stað. Þetta er ritfangaverslun og þar er hægt að fara með filmur í framköllun og fá þær afgreiddar samdægurs, rétt eins og nafnið gefur til kynna.

En þegar ég var lítill áttaði ég mig ekki á nafni þessarar framköllunarsjoppu. Ég stóð nefnileg lengi lengi í þeirri trú að Framköllun Samdægurs héti það vegna þess að maðurinn sem ætti búðina héti Samdægur.

2006-11-09T00:24:00.000-08:00

Massastemmning á lesstofunni

Já, það er sko rífandi stemmning núna á lesstofunni. Menn eru búnir að hrista af sér slenið og komnir í gírinn. Allskonar nýir hlutir eru komnir í hús og fólk er farið að slá á létta strengi. Það er ekkert verið að grenja yfir bókunum núna, annaðhvort er maður stöðugt flissandi eða í hláturskrampa.

Við erum búin að setja upp Tuborg Julebryg fánann og þetta er bara einsog í massagóðu partýi.

Ég er búinn að setja upp dyrasíma á herbergið mitt. Ég hengdi hann bara beint á hurðina. Og það er sko fullt af fólki búið að vera hringja og gera at í mér með dyrasímanum og við höfum hlegið mikið að þessu. En dyrasíminn er ekki tengdur því að ég er búinn að týna snúrunni. Það getur líka verið bara gott að hafa dyrasímann ótengdan því að ef það kemur t.d. geðveikt sæt gella í playboy kanínubúningi að spyrja eftir mér þá vil ég ekkert bara tala við hana í dyrasíma um hitt og þetta blablabla. Ég vil auðvitað koma til dyra og hitta kanínuna!

Svo er líka alltaf hægt að bregða á leik með eldfimu efnunum sem við erum með í einu af herbergjunum. Það getur verið viðbjóðslega fyndið að kasta logandi tilraunaflösku yfir einhvern sem er eitthvað að detta úr stuði.

Svo ef maður er alveg búinn á því eftir gott lesstofupartý þá getur maður bara farið að sofa á næstumþví tvíbreiðu uppblásnu dýnunni og vaknað ferskur í eftirpartýið.

2006-11-06T11:44:00.000-08:00

Mánudagur á spítalanum

Það var rosalegur mánudagur í fólki á spítalanum í dag. Menn voru svolítið ruglaðir í ríminu. Vissu ekki hvort þeir væru að koma eða fara. Og samtölin voru skrautleg. Það var einsog fólk væri ekki að tala sama tungumálið.

Halló, hvað er í gangi hér?
-Ég veit það ekki, hvar er ég?

Eruði að leita að plástrum?
-Nei, við erum að baka piparkökur.

Er meðgöngueitrun hættuleg?
-Hvaða vitleysa, ég var að hella upp á kaffi.

Ertu með ofnæmi fyrir köttum?
-Ha? Er kominn tími til að senda mig í hjartalínurit?

Er enginn sérfræðingur hérna á deildinni?
-Hvað segirðu... gleymdirðu að taka inn lyfin þín?

Góðan daginn, hvert fer maður í röntgenmyndatöku?
-Nei, ég er búinn að vera hérna síðan í fyrramálið.

2006-11-05T14:52:00.000-08:00

Gömul kona höstlar í sundlauginni

Ég er kominn í mjög gott form. Ég komst að því í dag þegar ég synti rúman kílómetra skriðsund nánast án þess að blása úr nös. En það var líka annað sem gerðist í sundlauginni sem gerist ekki á hverjum degi.

Ég var að klára fimmhundruð metrana þegar ég þurfti að stoppa til þess að taka gufuna úr sundgleraugunum. Ég synti alveg á milljón upp að bakkanum og reis hálfur upp úr vatninu. Þá sá ég að á brautinni við hliðina á mér var gömul kona í miklum holdum að horfa á mig. Og hún var þannig á svipinn að ég hugsaði með mér: Hún er pottþétt að fara að segja eitthvað við mig. Og það reyndist vera svo.
- Flott hjá þér, sagði hún og brosti.
Það kom örlítið fát á mig en svo svaraði ég henni.
- Já, hehe, takk fyrir það.
Svo setti ég sundgleraugun á mig og spyrnti mér frá bakkanum.

Ég hugsaði um þetta í nokkurn tíma. Af hverju var hún að segja þetta? Flott hjá mér? Hvað fannst svona gamalli feitri kellingu svona flott? Og svo hætti ég að hugsa um þetta.

Síðan lauk ég við sundið og ætlaði uppúr í gufuna og heitapottinn. En viti menn. Sú gamla var ennþá á sama stað uppvið bakkann. Og þegar ég leit til hennar gaf hún mér þetta líka rosalega augnaráð. Ég veit ekki hvað hún var að spá með því að setja upp þennan svip. Hún var líklega að reyna vera tælandi, eggjandi eða sexý eða eitthvað. Alveg var svipurinn einsog hún hefði í huga að draga mig á tálar. Og þannig horfði hún til mín á meðan hún gekk rólega í burtu í átt að tröppunni sem gamlingjarnir nota til að komast uppúr lauginni.

Þegar hún var svo horfin stóð ég kyrr í smástund. Síðan brosti ég með sjálfum mér og skellti svo uppúr. Svo fór ég bara í gufuna og heita pottinn.

2006-11-04T08:32:00.000-08:00

Staðlaða afgreiðslukonan

Ég man ekki hvenær ég byrjaði að veita þessu eftirtekt. En sennilega er nokkuð langt síðan. Þannig er nefnilega mál með vexti að það er einsog að afgreiðslukonur í sjoppum, kjörbúðum og þessháttar verslunum séu upp til hópa nokkuð svipaðar í útliti og persónuleika.

Nú má ekki skilja þetta sem svo að ég sé með þessu að fullyrða að afgreiðslukonurnar séu allar eins. Ég er frekar að reyna setja fram þá kenningu að það sé til nokkurs konar staðalímynd fyrir afgreiðslukonur í versluninni á horninu.

Í hverfinu mínu eru sjoppur og kjörbúðir. Í nokkrum þeirra hef ég rekist á mjög svipaðar útgáfur af þessari stöðluðu afgreiðslukonu sem ég held að sé til. Þær eru grannar með svart hár og það er augljóslega litað svart. Þær eru ekki mikið málaðar og bera fáa skartgripi. Þær eru frekar fámálar en þegar þær tala þá gefur röddin til kynna að þær reykja, kannski Salem eða Marlboro Lights. Þær eru kurteisar við afgreiðsluna en ef vel er að gáð er viðmótið nokkuð einkennandi. Það er eins og þeim sé eiginlega bara alveg sama um allt og alla. Þær eru bara þarna, vinna sína vinnu og fara síðan heim. Það er ekkert verið að brosa að óþörfu. Þær henda ekki fram bröndurum við afgreiðsluborðið. Svipurinn er eins og þær beri harm sinn í hljóði.

Og þær eru ekki bara í hverfinu mínu. Ég hef séð þessa grönnu, svarthærðu með salemröddina á fleiri stöðum. Þær eru í sjoppum og kjörbúðum víðsvegar í borginni.

2006-11-02T12:03:00.000-08:00

Allt að gerast í eldamennskunni

Ég tók mig til og eldaði kvöldmat fyrir fjölskylduna. Það mætti segja að þetta hafi verið fyrstu skrefin mín í almennilegri kokkamennsku fyrir utan nokkrar ommilettur, hamborgara og svoleiðis basic stöff. Í matinn var gráðostafyllt grísasnitzel í raspi með kartöflum framreidd með gulum maísbaunum og salati. Þetta tókst bara prýðisvel. Snitzelin voru hæfilega steikt og gráðosturinn kom vel út. Ég er að hugsa um að kokka aftur um helgina. Kannski að ég eldi mexíkanskt kjúklinga burritos en ég er ekki alveg búinn að ákveða hvað það verður.

2006-10-31T12:52:00.000-08:00

Lesstofan í Ármúla

Lesstofa læknanema á 3-6. ári er flutt úr Barónsstígnum að Ármúla 30. Við erum nýbúin að flytja og þetta er allt á byrjunarstigi. Lesborðin og nokkrir stólar eru komnir en mestallt góða stöffið eins og ísskápar, örbylgjuofnar og sófar eru ennþá á Baró. Vonandi fáum við það bráðum.

Eins og er erum við aðeins örfá sem lesum í nýju lesstofunni. Þetta er eins og að vera landkönnuður. Stemmningin er góð en það veit enginn almennilega hvernig á að haga sér. Menn eru svoldið mikið að ráfa um og segja eitthvað sem er út í bláinn en það á eftir að koma reynsla á hlutina.

Sumir eru í einkaherbergjum en aðrir eru í stóru lesrýmunum. Ég krækti mér í mjög gott lesherbergi og er það er ríkidæmi mitt eins og stendur.

Hérna er ég alveg chillaður í einkaherberginu mínu. Sennilega að hugsa um að fara jafnvel að lesa eitthvað.

Eftir dálitla umhugsun ákvað að glugga aðeins í bók. Þarna er ég að lesa fæðingalæknisfræði. Ansi spennandi.

Eftir að hafa lesið í smá stund leit ég upp til þess að velta því aðeins fyrir mér sem ég hafði lesið. En þegar ég komst að því að ég mundi ekki neitt af því þá ákvað að fara bara inn í eldhús.

Hérna er ég kominn inn í eldhúsið. Og eins og sést á myndinni er eldhúsið okkar mjög frumstætt. Þar er aðeins að finna samlokugrill, brauðrist og vatnshitara. Mig langaði annað hvort í AB-mjólk eða 1944 lasagne. En hvað átti ég að gera? Setja AB-mjólkina í vatnshitarann og lasagnað í brauðristina? Eða öfugt? Að lokum fékk ég mér bara kex.

2006-10-29T11:40:00.000-08:00

Músík og minningar

Það kemur mér oft á óvart hversu sterk tengsl geta myndast á milli tónlistar og minninga. Ef ég heyri tónlist sem ég hlutstaði mikið á einhverjum tíma þá kemur sá tími upp í hugann á mér og allt sem var þá að gerast. Stundum hellast minningarnar bara yfir mann.

Ef ég heyri til dæmis lagið Poison eða Voodoo People með Prodigy þá kemur strax upp í hugann tímabilið sem ég bjó úti í Kaupmannahöfn á árunum 1995-1996. Ég hlustaði mikið á Prodigy á þeim tíma. Ég átti Sony Walkman vasadiskó fyrir kasettur og hlustaði á þessa brjálæðislegu raftónlist á meðan ég gekk í skólann, nánar tiltekið í Hyltebjerg Skole sem er grunnskóli í Vanlöse í Kaupmannahöfn. Ég man þegar bekkjarsystkini mín í skólanum fengu að hlusta á Prodigy hjá mér og urðu hissa. Þau vissu ekki alveg hvað þeim átti að finnast um þessa tónlist. Þau hlustuðu bara á hallærislega danska popptónlist og vissu ekkert um Prodigy. Ein bekkjarsystir mín spurði mig hvað trommarinn í Prodigy héti.
- Altsaa, Svea (hún gat ekki sagt Sverrir), hvad hedder han som spiller paa trommer i Prodigy?
Og ég svaraði.
- Der er ingen som spiller paa trommer i Prodigy. Musikken er elektronisk og er lavet af computere og synthesizere og den slags instrumenter.

Ef ég heyri lög eins og 1979 eða eitthvað annað lag af plötunni Mellon Collie and The Infinite Sadness með Smashing Pumpkins minnir það mig á tímabilið þegar ég var oft í heimsókn hjá Árna Helgasyni vini mínum þar sem við vorum gjarnan í tölvuleiknum Championship Manager.

Ef ég heyri Yellow eða eitthvað annað lag af plötunni Parachutes með Coldplay þá finnst mér ég vera kominn aftur í menntaskóla á tímabilið þegar það var verkfall og ég byrjaði með fyrstu kærustunni minni. Þá vann ég líka á Flögu hf við það að setja saman svefnrannsóknartæki.

Ef ég heyri eitthvað lag með Led Zeppelin af plötunum I-IV þá finnst mér ég vera kominn aftur til vorsins 2002 þegar ég vann sem málari og verkamaður hjá Málarakompaníinu. Þá átti ég rauðan Volksvagen Golf og hlustaði alltaf á Zeppelin þegar ég var á leiðinni í vinnuna.

Ef ég heyri lag eins og Waiting for My Man eða Femme Fatale með Velvet Underground & Nico þá minnir það mig á sumarið í hitteðfyrrasem þegar ég bjó á Hringbrautinni í íbúðinni sem Þórbergur Þórðarson rithöfundur bjó í á sínum tíma.

2006-10-28T11:15:00.000-07:00

Mig langar í bát

Ég veit núna hvað það er sem mig langar mest af öllu til að eignast. Það er bátur. Mig langar rosalega til að eignast bát. Ég fattaði það þegar ég var að skoða mynd af mér þegar ég var lítill. Á myndinni er með pabba og við erum í bát. Þar er ég skælbrosandi og hæstánægður með það að vera í bát.

Ég var bara búinn að gleyma því hvað mér finnst gaman að vera í bát en núna mundi ég það og mig langar í bát. Ég ætla að byrja að safna fyrir honum í dag. Eða kannski vill einhver gefa mér bát. Jólin eru að koma þannig að ef ég bið fallega og haga mér vel þá fæ ég kannski bát í jólagjöf.

Óskalistinn yfir jólagjafir í ár verður því svona:

1. Bátur
2. Bátur
3. Bátur

2006-10-25T15:19:00.000-07:00

Bílastæði til sölu

Ég fór í ræktina um daginn. Ég lagði bílnum og um leið og ég var að stíga út úr honum heyrði ég kallað: Bílastæði til sölu.

Ég leit í kringum mig en sá ekki neinn. Svo stuttu síðar þegar ég var kominn með íþróttatöskuna úr aftursætinu heyrði ég þetta kallað aftur. Bílastæði til sölu.

Það var greinilegt á röddinni að það var krakki sem var að hrópa, mjög líklega einhver strákur. Ég gekk í áttina að líkamsræktarstöðinni og svipaðist um á leiðinni. Svo alltíeinu var kallað aftur og þá var það alveg við hliðina á mér. Þar stóð strákpjakkur í auðu bílastæði. Þar stóð hann bara og horfði á mig.

Ég stoppaði og ákvað að spyrja hann.
- Ertu að selja bílastæði?
Hann hélt áfram að horfa á mig dágóða stund og svaraði síðan.
- Nei, ég er bara að selja þetta bílastæði til þess að einhver komi.

Ég stóð kyrr á meðan ég reyndi að fá botn í svarið. Ég skildi ekki baun í svarinu og vissi þaðan af síður hvað ég ætti að segja næst. Síðan hrökk upp úr mér: Jáhá.

Svo hélt ég áfram að ganga. Og rétt áður en ég var kominn inn snéri ég mér við fyrir tilviljun. Þá voru tvær rosknar konur að labba framhjá stráknum. Stráksi sá sér þá leik á borði. Hann fór alveg upp að þeim og hrópaði eins hátt og hann gat: Bílastæði til sölu!!!!!

2006-10-24T03:17:00.000-07:00

Ljósmóðirin sem skammaði mig út af osti

Ég var á spítalanum í dag á kvennadeild. Morgunninn hafði verið mjög mikill mánudagsmorgunn. Ég hafði gleymt að borða almennilegan morgunmat og var orðinn svangur. Mig langaði allt í einu alveg ofboðslega í ristað brauð með osti. Af fyrri reynslu var ég nokkurn veginn viss um að það yrði mikil hættuför fyrir mig að læðast inn í býtibúrið og fá mér ristað brauð með osti.

Ég var á deild þar sem ljósmæður hafa gætur á öllu og maður má helst ekki gera neitt án þess að þær viti af því. Og það sem meira er þá eiga ljósmæður það til að verða mjög auðveldlega pirraðar á læknanemum.

Og ég, læknaneminn, var þarna sársvangur og lagði á ráðin hvernig ég ætti að laumast inn í býtibúrið og komast óséður út. En ég var og svangur til að hugsa svo að ég lét bara til skarar skríða.

Ég skundaði inn í býtibúrið og var snöggur að finna brauð og skellti því í ristina. Fann svo smjörið. Svo leitaði ég að ostinum og sá að það voru tveir pakkar af ostsneiðum inní ísskápnum. Annar pakkinn var opinn og í honum var aðeins ein ostsneið mjög skorpin og gömul. En hinn pakkinn var óopnaður og fullur af gæðalegum ostsneiðum.

Á meðan ég virti fyrir mér ostapakkana heyrði ég í ljósmæðrunum. Þær voru allar saman komnar í kaffistofunni við hliðina á býtibúrinu. Ég hugsaði með mér: Á ég að sætta mig við þessa gömlu skorpnu ostsneið eða á ég að taka áhættu og opna nýja pakkann? Ég ákvað að taka áhættu. Ég greip óopnaða pakkann og réðst á hann með hníf. Ég ætlaði sko aldeilis að fá mér nýjan ost á brauðið, skilja gömlu ostsneiðina eftir og komast óséður út úr býtibúrinu með dýrindis brauð og nýjan ost.

Og þar sem ég var að hamast á nýja ostsneiðapakkanum heyri ég hvernig einhver nálgast býtibúrið. Ég hugsaði ónei núna er ljósmóðir að koma þrammandi og ég er hérna að laumast í ostinn! Og það leið ekki að löngu. Ein ljósmæðranna var mætt í býtibúrið og rak upp stór augu. Hún horfði fyrst á mig, svo á gamla ostapakkann og því næst á nýja ostapakkann sem ég hafði verið að hamast á. Svo horfði hún aftur á mig með stingandi augnaráði. Brauðsneiðarnar voru komnar upp úr brauðristinni en ég þorði ekki að hreyfa mig.

Þá benti ljósmóðirin á plastbox sem var á rúlluvagni við hliðina á ísskápnum og tók til máls.
- ÞÚ ÁTT AÐ NOTA OSTINN SEM ER Í ÞESSU BOXI.
Hún horfði svo á mig hneyksluð og sýndi mér hvað var á vagninum. Allskonar meðlæti á brauð og svo auðvitað ostur.
Ég sagði þá æ æ, fyrirgefðu, ég vissi þetta ekki…

Ég var frekar vandræðalegur á þessu augnabliki með gamla ostapakkann á borðinu og þann nýja í höndunum sem ég hafði reynt að tæta í sundur. Ég ákvað bara að brosa eins og engill á meðan hún var inni í býtibúrinu. Svo þegar hún fór smurði ég brauðsneiðarnar og fékk mér ost. Og sneiðarnar voru að sjálfsögðu úr nýja pakkanum.

2006-10-20T11:31:00.000-07:00

Sverristún - Partýkastali

Ég veit hvar ég mun búa í framtíðinni. Ég var nefnilega að komast að því að það er til gata í Neskaupsstað sem heitir Sverristún. Þar ætla ég búa. Þar mun ég eiga kastala sem verður partýkastali. Og ég er þegar búinn að láta hanna skiltið og partýkastalann.
Þetta er skiltið. Allir sem sjá það hugsa bara partý!!!!

Svona verður partýkastalinn minn. Það verður allt í honum, meira að segja útisundlaug og gufubað. Svo verður auðvitað risastór fáni með mynd af mér. Handalausinn kallinn til vinstri er að æla útaf því að hann er búinn að skemmta sér svo vel. Svo er hann líka búinn að týna höndunum af því að hann var að skemmta sér svo vel. Þetta er sko partýkastali!!!

2006-10-16T15:06:00.000-07:00

Múslí í lestrartörn

Jæja núna var enn ein lestrartörnin að klárast. Ég kláraði barnalæknisfræðikúrsinn í dag. Skriflegt próf og munnlegt próf og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta gekk mjög vel.

Eins og alltaf þegar maður er í prófastússi þá hrúgast ýmislegt upp sem maður hefur ekki tíma til að sinna. Maður fer á fætur, borðar, er á spítalanum yfir daginn og eftir það er lesið langt fram á kvöld. Enginn tími til að gera neitt annað.

Ég tók eftir því að múslípakkarnir hrúguðust upp inní eldhúsi. Ég keypti alltaf nýjan og nýjan pakka og hugsaði með mér ég hendi bara þessum tómu á morgun. Svo bara allt í einu var ekki þverfótað fyrir múslípökkum í eldhúsinu.

Múslípakkarnir hrúguðust upp í eldhúsinu.

Og að lokum var ekki þverfótað fyrir þeim.

2006-10-09T18:04:00.000-07:00

Bláar táslur

Eftir allar veiðiferðir sumarsins ákvað ég að taka Patrolinn í gegn. Þvoði hann hátt og lágt og ryksugaði. Inni í honum mátti líka finna stybbu af fiski og vöðlum. Því ákvað ég að kaupa lyktareyði til að hengja upp í baksýnisspegilinn.

Ég skundaði inn á bensínstöð og valdi mér lyktareyði. Ég skoðaði úrvalið. Í boði voru allskonar tegundir lyktareyða til að hengja upp í spegilinn. Mér leist best á höfrunginn og ilina. Reyndar talaði afgreiðslumaðurinn ekki um "il" heldur "táslur". Þannig að ég var þarna inni í bensínstöðinni í hrókasamræðum við hann um höfrunga og táslur. Að lokum keypti ég bláar táslur.

Á leiðinni í bílinn tók ég táslurnar úr umbúðunum og það gaus upp mikill ilmur. Ég efast ekki um að allir á bílaþvottaplaninu hafi fundið ilminn af nýju bláu táslunum mínum. Þá hugsaði ég með mér vá það á ekki eftir að verða líft inni í bílnum ef það er svona sterk lykt af þessum táslum.

En ég hengdi þær upp og ók af stað. Eftir skamma stund fann ég hvernig bíllinn smám saman mettaðist af lyktinni. Og stuttu seinna var orðið erfitt að anda í bílnum. Þannig að ég hugsaði að þetta hlyti bara að vera svona rétt á meðan táslurnar væru nýjar. Þannig að ég andaði bara með munninum til að finna ekki lyktina.

Svo ágerðist fnykurinn og ástandið var orðið óbærilegt. Ég ákvað því að opna gluggann. En þegar glugginn var kominn hálfa leið niður byrjaði ég að hósta. Og stuttu seinna var ég kominn með óstöðvandi hóstakast. Og svo byrjaði ég að hlæja ofan í hóstann. Ég var hlæjandi og hóstandi á víxl. Og þannig var þetta þangað til ég kom á áfangastað. Þá fór ég út úr bílnum og hélt áfram að hósta og hlæja. Hósta vegna bláu táslanna og hlæja að bláu táslunum. Ég hugleiddi að henda táslunum en þær hanga enn í speglinum.

2006-10-07T17:42:00.000-07:00

Fólk bloggar mismunandi

Sumir blogga svona:
Hallo, í dag fór ég í skólann og eftir skólann fór ég í fiðlutíma. Svo fór ég heim og gaf Gussa hamstrinum mínum að borða. Svo borðaði ég kvöldmat. Það var fiskur og kartöflur. Ég hlakka til að fara í Þórsmörk næstu helgi með mömmu og pabba og afa og ömmu og langömmu.

Aðrir blogga svona:
Stefna Framsóknarflokksins í utanríkismálum hefur ekki verið færð til betri vegar. Á síðasta flokksþingi var samþykkt að lækka ekki innflutningstolla á kjöti. Steingrímur J Sigfússon fer mikinn þegar hann talar um kjöt. Það ætti að fá Steingrím í Framsóknarflokkinn til að tala um kjöt.

Enn aðrir blogga svona:
Tarfurinn fór á feitt djamm með dúddunum um helgina. Fórum fyrst í gymmið á nýja Vipernum hans Hödda og pumpuðum okkur í drasl. Við hittumst svo heima hjá Johnný og fengum okkur nokkra ískalda. Fórum síðan í Smirnoff ICE FM957 Partý á Pravda. Höstlaði heví flotta gellu og reið henni á kátsinum (á sófanum dúd!) hjá fyrrverandi tengdó en þau eru útá Kanarí og gleymdu að láta mig skila lyklinum. Gellan bað mig um að brunda á brjóstin á sér og hún var að fíla það í botn yeaaaaaaahhhh!!!

2006-10-05T16:12:00.000-07:00

Pirraða konan í býtibúrinu

Ég var á spítalanum í morgun einsog venjulega. Alltíeinu langaði mig í kex. Mig langaði annaðhvort í Póló súkkulaðikex eða Kremkex frá Fróni. Það eru bestu kexin á spítalanum. Þau eru eiginlega bara nammikex.

Þannig að ég skundaði inn í næsta býtibúr. Þar inni var gömul kona að lesa blað. Hún sat við borð og snéri hnakkanum í mig þar sem ég kom inn. Ég vissi nákvæmlega hvar kexið var geymt í þessu býtibúri.

-Góðan daginn mig langar í kex, sagði ég glaður í bragði á leiðinni að kexskúffunni.
-Núúúú? Sagði konan við borðið og ég skynjaði einhvern pirring í tóninum. Hún sýndi annars engin önnur viðbrögð og hélt bara áfram að lesa blaðið.

Ég var hálfundrandi yfir þessu svari en hélt áfram og opnaði kexskúffuna. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum. Ekkert Pólo og ekkert Kremkex til. Bara ógeðslegt hrökkbrauð.

- Oooooo, ekkert gott kex til, sagði ég.
- Ef þetta er ekki nógu gott fyrir þig þá þarftu ekkert kex, sagði kellingin um leið og ég sleppti orðinu. Og ekkert meir. Hún leit ekki einusinni við. Hún hélt bara áfram að lesa blaðið.

Þá var þögn í býtibúrinu. Kexskúffan var ennþá opin og ég horfði á kellinguna. Ég virti hana fyrir mér og sá þá hvað hún var gömul og feit. Og ég sá líka hvað hún var pirruð. Hún var alveg rosalega pirruð. Hún var svo pirruð að ég hefði getað sagt við hana gúgúgúgúgúgúgú búbúbúbúbú og hún hefði samt ekki sýnt nein viðbrögð.

Ég lokaði bara skúffunni. Stóð svo stundarkorn kyrr og brosti. Ef ógeðslegt og þurrt hrökkbrauð er ekki nógu gott fyrir mig, þá þarf ég bara ekkert kex. Og þannig er það bara. Svo gekk ég út.

2006-10-03T03:38:00.000-07:00

Lesstofan á Barónsstíg

Ég var að skoða myndir frá lesstofu læknanema í heilsuverndarhúsinu á Barónsstíg. Þar var ég að lesa á 4. ári í vor. Það rifjaðist mjög hratt upp fyrir mér hvað þetta var ótrúlega súr tími.

Hérna er ég í miðri lestrartörninni. Mér og félögum mínum þótti það ekkert eðlilega fyndið að ég skyldi mæta í vöðlubuxunum mínum á lesstofuna. Það sést líka mjög greinilega hvað ég var ofboðslega frískur og hress í próflestrinum.

Hérna er ég að þykjast skrúbba mig inn í aðgerð í upplímdum vaski. Við fundum vask og okkur fannst ekkert sjálfsagðara en að líma hann upp á vegg í lesstofunni. Og okkur þótti það líka alveg ótrúlega fyndið. Vaskurinn var reyndar svo þungur að við þurftum síðar að setja undir hann stól.

Hérna er Siggi Árna bekkjarbróðir minn að veita mér verðlaun fyrir eitthvað sem ég veit ekki hvað var. Ég vissi það heldur ekki þá. Ég fékk plakat af heilanum í verðlaun bara fyrir eitthvað. Okkur þótti það ekkert smá fyndið að fá plakat af heilanum í verðlaun. Og bleika skyrtan sem Siggi er í... við fengum hana í þvottahúsinu og við hlógum að henni í marga daga.

Já, það var nokkuð súr stemmning á Barónsstígnum.

2006-09-25T15:44:00.000-07:00

Nei, við seljum ekki bjór en við seljum titrandi typpahringi

Ég hef verið nokkuð ötull við það undanfarið að versla inn í matvörubúðum. Og þar sem ég hef ekkert sérstaklega gaman að því að ýta á undan mér innkaupakörfu og velja ofaní hana þá á ég auðvelt með að missa einbeitinguna þegar ég sé eitthvað sem fangar athyglina.

Við kassann í nokkrum matvöruverslunum (m.a. Nóatúni og 10-11) er oftar en ekki að finna hillu eða stand frá smokkaframleiðandanum Durex. Það væri svosem ekkert í frásögur færandi ef þessi standur væri aðeins með úrvali af smokkum. En í þessum stöndum eru ekki bara smokkar. Og reyndar er bara örlítill hluti af þessum standi notaður undir smokka. Megnið af vörunum í standinum er af öðrum toga. Þetta er alls kyns unaðsaukandi dót fyrir kynlífið. Þar má nefna sleipiefni, nuddolíur og einn hlut í viðbót sem fær mann til að staldra við. Við erum að tala um titrandi typpahringi eða vibrating cock ring eins og hann heitir á ensku. Slíkur gripur fæst víst aðeins í svæsnustu (hardcore) kynlífsbúðum í útlöndum. En hérna heima getur maður keypt titrandi typpahring í sömu búð og maður kaupir mjólk og brauð.

Og það sem meira er... maður getur ekki keypt bjór í sömu búðinni og maður kaupir titrandi typpahringi. Á Íslandi kaupir maður titrandi typpahringi í 10-11 en bjórinn verður maður að kaupa í Ríkinu.

- Já, góðan daginn, seljið þið bjór?
- Nei, því miður. Við seljum bara mjólk, brauð og titrandi typpahringi.
- Já, ég fæ þá bara mjólk og brauð og einn titrandi typpahring.

2006-09-24T13:52:00.000-07:00

Hlerað í búningsklefanum

Ég var að koma uppúr sundlauginni og var að klæða mig í fötin í búningsklefanum. Á meðan heyrði ég samtal lítillar stúlku og föður hennar.

- Pabbi, afhverju eru strákar með typpi?
Þá kom nokkuð löng þögn. En svo svaraði pabbinn.
- Eins og ég var búinn að segja þér, þá setja þeir það inn í mömmu og þá koma börnin.

Spurning og svar. Einfalt.

2006-09-23T14:46:00.000-07:00

Herra vinsæll

Núna eru 315 manns búnir að skoða prófílinn minn á þessari síðu. Það þýðir náttúrulega að traffíkin á síðunni er rosaleg. Kannski mörg hundruð heimsóknir á dag. Þetta er mjög mikið. Sérstaklega miðað við það að ég er bara búinn að blogga í örfáa mánuði.

Og ég er næstum því handviss um:

að um 90% af innlitunum á síðunni eru sætar stelpur sem eru aðdáendur mínir númer eitt

að ég hafi kysst (að minnsta kosti) meirihlutann af stelpunum sem skoða síðuna mína

að ég er með símanúmer meirihluta þessara sætu stelpna í gemsanum mínum

að vinsældir síðunnar minnar (og vinsældir mínar að sjálfsögðu) eigi eftir að fara vaxandi

að sætu stelpurnar sem eru alltaf að skoða síðuna mína séu búnar að segja sætu vinkonunum sínum frá síðunni minni

að sætu vinkonur sætu stelpnanna eru núna líka alltaf að skoða síðuna mína

að mér hættir til fá óraunhæfar hugmyndir en það er allt í lagi af því að ég er svo vinsæll

2006-09-23T14:18:00.000-07:00

16 laxar

Jæja, þá er maður kominn aftur úr sex daga veiðiferð í Grímsá. Við pabbi veiddum 16 laxa og einn sjóbirting. Laxarnir voru á bilinu 4ra til 8 punda og sjóbirtingurinn var 5 pund. Við settum flestalla laxana í hólka, héldum þeim þannig lifandi í ánni og svo voru þeir sóttir í ker og verða notaðir til undaneldis.

Ég heyrði líka margar sögur, venjulegar sögur og veiðisögur. Einhver sagði frá veiðimanni sem hafði séð undarlegt kvikindi svamla um í fossinum fyrir neðan veiðihúsið. Maðurinn mændi á kvikindið sem var feiknastórt og synti í hringi. Að vel athuguðu máli gekk hann upp í veiðihúsið, vakti dóttur sína og sagði henni að það væri minkur í fossinum. Dóttirin fór á fætur, gekk út og sá kvikindið. Hún sagði föður sínum að þetta væri ekki minkur heldur særður lax. Þau hringdu í umsjónarmann árinnar og lögðu sig svo, algerlega uppgefin. Umsjónarmaðurinn kom á staðinn og sá kvikindið. Jú, það var þarna syndandi og það var algert ferlíki. Þetta var sko ekki minkur og ekki særður lax. Svo var kvikindið skotið og það reyndist vera stærðarinnar selur.

Ég heyrði margar svona sögur. Dró af þeim mismikinn lærdóm og hló mismikið að þeim. En það verður að viðurkennast að það er nokkuð fyndið að glápa lengi á risastóran sel synda í hringi og vera algerlega sannfærður um að selurinn sé minkur. Menn eru greinilega misjafnlega glöggir.

2006-09-11T15:33:00.000-07:00

Hrós

Ég fór alltíeinu að hugsa um það þegar ég hætti að vinna sem aðstoðarlæknir á Kleppi. Þegar ég hætti kvaddi ég alla bless bless og sagði takk fyrir mig. Áður en ég fór átti ég samtal í einrúmi við sérfræðinginn sem ég var mest með .
- Sverrir, þú hefur staðið þig mjög vel.
- Já, er það?
- Já, þú hefur staðið þig mjög vel, þú ert eiginlega ómissandi á deildinni núna.
- Já, þakka þér fyrir.
- Já, þú hefur staðið þig mjög vel og ég vil að þú vitir það.
- Já.
- Já? Já, þú hefur staðið þig frábærlega.
- Já, takk fyrir það.
- Já, og svo verður þú að læra að taka hrósi.
- Já.
- Já, þú verður að læra að taka hrósi.
- Já.
- Takk fyrir samstarfið.
- Já, takk fyrir samstarfið.

Svo tókumst við í hendur.

2006-09-10T11:07:00.000-07:00

40 laxa holl... Haustmenn eru bestir

Ég er kominn heim úr veiðinni, var í Grímsá í tvo daga. Ég fékk tvo laxa, einn 5 punda og einn 9 punda. Ég missti líka þann þriðja í löndun. Pabbi fékk einn lax. Hollið okkar fékk 40 laxa þessa tvo daga sem er hærra en meðalveiði og sérstaklega hátt miðað við árstíma. Þetta eru líka allt þaulvanir veiðimenn, allir félagar í veiðifélaginu Haustmönnum sem við pabbi ásamt fleirum stofnuðum á sínum tíma.

Svo fer ég aftur næsta laugardag og þá verð ég í 6 daga. Þá verð ég pottþétt aflahæstur, með stærsta fiskinn og enda svo á réttarballi alveg í ruglinu og vakna á einhverjum sveitabæ við hliðina á heimasætunni sem ég hef ekki hugmynd um hvað heitir... og hugsa svo með mér: Djöfull var gaman í gær, ég man ekki neitt.

2006-09-07T15:31:00.000-07:00

Grímsá

Jæja, þá er ég að fara í Grímsá á morgun. Ég verð fram á sunnudag og svo fer ég aftur þarnæsta laugardag og verð í sex daga. Verður þetta eins og fyrir þremur árum þegar ég fékk 18 pundarann? Það var stærsti laxinn það árið. Hann tók Rauða Francis númer 10 og ég var í einn klukkutíma og 45 mínútur að landa honum. Ég landaði honum næsta veiðistað fyrir neðan kannski kílómeter frá þar sem hann tók. Þetta var um kvöld og það var kolniðamyrkur þegar við náðum honum í háfinn. Ég sá ekki handa minna skil og pabbi reiknaði út staðsetningu ferlíkisins útfrá birtu norðurljósanna sem endurspegluðu dropana á flugulínunni.

Og núna er hann uppstoppaður í sumarbústaðnum okkar. Þar trónir hann yfir gestum. Uppstopparinn sagði að hann hefði ekki verið minna en 25 pund þegar hann var nýrunninn í ána. Lítil börn hafa meira að segja ruglað honum saman við krókódíl. Pabbi, pabbi ég er hræddur við krókódílinn!! Nei, nei þetta er allt í lagi þetta er lax, já... þetta er stórlax. Veiði ég annan slíkan á morgun eða hinn? Ég get ekki hætt að hugsa um það.

Þetta er 18 punda ferlíkið sem ég veiddi. Pabbi náði að troða sér inn á myndina með meistaranum. Laxinn hangir núna uppstoppaður uppi á vegg. Þið megið koma og skoða hvenær sem er...

2006-09-04T13:46:00.000-07:00

Í heita pottinum

Um daginn fór ég í Laugardalslaugina og synti eins og venjulega. Svo fór ég í heita pottinn. Þar hafði ég setið um stund og var farinn að huga að því að koma mér uppúr. Þá kom ég auga á stelpu sem ég kannaðist við. Og mér hefur alltaf þótt hún pínulítið sæt og líka staðið í þeirri trú að hún væri svolítið klár. En svo sá ég að hún var að lesa. Já, hún var að lesa bók í heita pottinum. Og þetta var ekki bara eitthvað svona tískutímarit, nei þetta var heljarinnar stór og þykk skáldsaga. Ég hugsaði með mér að það hlyti að vera vandkvæðum bundið að lesa bók í ólgandi heitum potti, þarsem litlir krakkar eru sífellt buslandi, vatnsbunur standa út úr steinum og gamalmenni eiga það til að hrasa með tilheyrandi öldugangi.

En hún var þarna að lesa bókina og ég fer uppúr pottinum og geng að henni.

Ég: Þetta hef ég nú aldrei séð áður, ertu að lesa hérna í heita pottinum?
Hún verður við þetta örlítið vandræðaleg en segir svo: Nei... hæ.
Ég: Er þetta vatnsheld bók?
Hún segir þá eftir dálitla umhugsun og ennþá vandræðalegri: Nei... uuu.. hún er bara svona venjuleg.

Þá var samtalinu lokið. Ég gekk burt. Fór inn í sturtuklefann. Hugsaði um tilsvarið: Nei, hún er bara svona venjuleg. Jájá, ok þetta var bara svona venjuleg bók. Það var einsog að hún hefði gert ráð fyrir að ég hefði virkilega haldið að bókin væri vatnsheld. Já, hún semsagt hélt að ég hefði séð hana vera að lesa bók í heita pottinum og komið upp að henni með það eitt í huga að spyrja hana hvort þetta væri raunverulega vatnsheld bók.

Auglýsing á Rás 1: “Vorum að taka upp nýja sendingu af vatnsheldu kiljunum - Mál og mennig.”

Nei, ég held ekki.

Ef hún hefði bara sagt jáhá þetta er sko vatnsheld bók og kastað bókinni í vatnið. Þá hefðum við horft á blaðsíður bókarinnar drekka í sig vatnið og bókina sökkva til botns í pottinum. Svo hefði hún horft á mig, búin að setja mig örlítið útaf laginu. Þá hefði ég sko ekki gengið rakleiðis burt í sturtuklefann. Og þetta hefði þá sennilega endað á allt annan hátt. Kannski einhvern veginn þannig að ég hefði misst út úr mér:

Heyrðu, mætti ég ekki tylla mér þarna hjá þér?

2006-08-30T14:30:00.000-07:00

Hæ

Núna er meistarinn kominn heim frá Flórída. Og að sjálfsögðu er ég orðinn hel tanaður og hel massaður. Í Flórída var heitt. Það voru ekki bara 5 gráður og ekki 10 gráður eins og hérna heima. Þarna voru sko 90 gráður. Og þeir voru ekki með C heldur F. Það er sko miklu betra að vera með 90 og F heldur en bara 10 og C. Ég hef nefnilega komist að því að þeim mun lengra sem maður ferðast þeim mun hærri verður talan og þeim mun aftar fer maður í stafrófinu. Þannig er þetta og þessvegna fer maður til útlanda.

2006-08-15T16:28:00.000-07:00

Í víking

Jæja nú ætlar strákurinn að skella sér til útlanda á morgun. Ég er að fara til Flórída. Höstla gellur á ströndinni og svona, tja... vonandi eru þetta ekki alltsaman krumpukellingar og ellilífeyrisþegar þarna á hrukkuströndinni (wrinkle beach). En það má reyna. Enda strákurinn orðinn helmassaður, búinn að massa sig upp fyrir ferðina, skorinn dauðans og með sixpakkið jájá. Með svarta beltið í kúng fú og meiraprófið á barinn, masterspróf í rugli og strax kominn í tómt tjón með Visa. Þetta er allt að smella. Svo verður það bara dancing with girlies á diskótekunum alltsaman í boði Budweiser og Vodka RedBull. Ég er líka búinn að kaupa hjólhýsi, safna hellaðri mottu (yfirvaraskeggi) og kominn í hlýrabolinn, tilbúinn í rednekkinn. Þetta verður rosalegt.

2006-08-14T06:19:00.000-07:00

Til athlægis í bílalúgunni á KFC

Það ætti ekki að teljast neitt tiltökumál þó að maður verði sér til athlægis svona við og við. Segjum til dæmis að maður sé á stað sem er manni allsendis ókunnugur og einhvers sé ætlast til af manni sem maður veit ekki nákvæmlega hvað er, þá er ekki ólíklegt að sjónarvottar hlæi er maður gerir eitthvað vitlaust, enda aðstæðurnar næstum til þess gerðar að gera mann tímabundið að fífli.

Um helgina ákvað ég að bregða mér í bílalúgu KFC í Skeifunni. Mig langaði í kjúklingahamborgara og var sársvangur eftir líkamsrækt. Ég var á Nissan Patrol sem er reffilegur jeppi. Ég kom mér svo fyrir aftast í biðröðinni við fyrrnefndan skyndibitastað. Það voru þónokkrir bílar á undan mér. Röðin myndaði hring í kringum húsið og ég sá ekki lúguna þarsem hún var handan við næsta horn.

Ég var með útvarpið í botni og söng af innlifun með laginu. Það var “Sýnd en ekki gefin veiðin” með Megasi Það fyrsta sem ég sá þegar ég keyrði í röðina var risavaxinn upplýstur matseðillinn. Ég varð pínulítið hissa á því að hann væri ekki á sama stað og lúgan. Ég var nefnilega alveg viss um að maður ætti bæði að panta og vera afgreiddur í lúgunni, alveg eins og á BSÍ. Og þarsem matseðilinn var ekki við hliðina á lúgunni ályktaði ég sem svo að maður ætti fyrst að skoða matseðlinn og leggja á minnið hvað mann langaði í og svo ætti maður að bíða í röðinni, keyra svo fyrir hornið þar sem lúgan var og panta þar.

Ég var sannfærður um að ég væri í mjög góðum málum. Og þessvegna lagði ekkert mig ekkert sérstaklega fram við að skoða nánasta umhverfi heldur horfði bara á matseðilinn og sá að Tower Zinger máltíðin var númer 8 og ég lagði töluna á minnið. Nú skyldi ég sko bíða og koma svo eiturhress að lúgunni og segja já ég ætla að fá eina máltíð númer 8 takk. Ég var alveg með þetta á hreinu. Ég stóð allavega í þeirri trú.

Svo líður og bíður og lagið er í botni og ég syng hástöfum með sjálfum mér inni í bílnum. Eftir skamma stund finnst mér ég heyra einhverskonar óhljóð. Það var helst eins og niðurbælt öskur svona eins og heyrist þegar maður reynir að tala með límband fyrir munninum. Ég hætti að syngja og fór að hugsa með sjálfum mér hvort þetta væru nú raunveruleg óhljóð eða bara skruðningar í hátölurunum. Svo hélt óhljóðið áfram sem varð til þess að ég lækkaði aðeins í græjunum. Þá heyrðist óhljóðið aðeins betur en er samt óskýrt. Alltíeinu fannst mér einsog að einhver gæti verið að hrópa á hjálp eða jafnvel nafnið mitt svo ég fór að kíkja, horfði í baksýnisspegilinn og svo í hliðarspeglana. En ég sá engan og það var enginn fyrir aftan mig í röðinni. Hvaða hljóð var þetta eiginlega?

Svo hættir óhljóðið í dálítinn tíma. En byrjar svo aftur. Og þá ákvað ég að gera eitthvað í málunum. Ég skrúfa niður rúðuna og sting höfðinu út um gluggann. Ég horfi fyrst aftur eftir bílnum og svo fram. Sé ekkert athugavert. Svo virði ég fyrir mér vegginn á KFC sem stendur á samsíða bílnum. Þá sé ég að við hliðina á risavaxna matseðlinum er frekar stór svartur kassi og á honum stendur: STOPP PANTIÐ HÉR.

Þá fór ég að hugsa mjög hratt. Lækkaði alveg niður í tónlistinni en hélt áfram að horfa út um gluggann og kom þá auga á myndavéina sem hékk niðuraf þakskyggninu og starði beint á mig. Þetta hugsaði ég:
Ókei, shitturinn. Þessi svarti kassi er örugglega til þess að taka á móti pöntunum. Og ég á að vera búinn að panta fyrir löngu. Hljóðið sem ég er búinn að vera að heyra hefur örugglega komið úr svarta kassanum sem rödd einhvers starfsmanns sem hefur verið að hrópa til að reyna að ná athygli minni á meðan ég hef verið inni í bílnum með útvarpið í botni og að syngja með. Og á þetta hefur allt starfsfólkið á KFC verið að horfa í beinni útsendingu og hefur hlegið sig máttlaus yfir fíflinu sem heldur að hann eigi að panta í lúgunni.

Um leið og ég hafði hugsað þetta var öskrað út um svarta kassann:
Þú þarna í jeppanum, viltu gjöra svo vel að bakka aðeins, þú átt að panta hérna áður en þú ferð í lúguna!!!
Og ég heyrði það á röddinni að manneskjan átti erfitt með að halda niðri í sér hlátrinum.
Svo pantaði ég: Ehem jájá uuuuuu hérna eeeeehhh eina máltíð númer 8 takk.
Svarti kassinn: Verður tilbúið í lúgunni.
Ég: Ehhhh já... takk.

Svo kom loksins að mér í lúgunni. Stelpan sem afgreiddi mig var með lymskulegt bros á vör og fyrir aftan hana var hópur starfsmanna sem voru allir einhvernveginn flissandi eða hlæjandi. Gjörðu svo vel og verði þér að góðu, brosti hún.
Eeeeehhh... já... takk.

2006-08-11T04:45:00.000-07:00

Atsjúúúúú

Fyrir rúmu ári þegar ég vann rannsókarverkefnið mitt við Ónæmsifræðideild Landspítalans var mér kennd regla um hnerra. Hún er svona:

Ef þú
hnerrar einusinni þá er einhver ástfanginn af þér
hnerrar tvisvar þá ert þú ástfanginn af einhverjum
hnerrar þrisvar þá ertu að fá kvef

Allar götur síðan hef ég verið með þessa reglu á heilanum. Nú tel ég alltaf hversu oft ég hnerra og get ekki hætt að hugsa um regluna. Hversu oft hnerraði ég? Hvaða þýðingu það hefur fyrir mig? Hver er ástfanginn af mér? Er ég orðinn ástfanginn? Ónei, er ég að fá kvef? Svona er þetta alltaf. En samt reyni ég alltaf að telja mér trú um að þessi regla sé ekkert annað en vitleysa og uppspuni. Staðreyndin er þó sú að þessi regla hefur oftar en ekki verið sannspá. Allavega hefur það hent mig að geta tengt fjölda hnerra við örlögin. Þannig er nú það.

2006-08-09T14:16:00.000-07:00

Pípóla

Tvær litlar stelpur
sem vilja popp
sem vilja kopp

Tvær litlar stelpur
sem þurfa gloss
sem þurfa koss
og örlítið meira hoss

2006-08-09T04:50:00.000-07:00

Sjóræningjar karabíska hafsins: Dauðs manns kista

Ég skellti mér með Bjarka bjarkitekt á nýju sjóræningjamyndina um daginn. Satt að segja varð ég fyrir vonbrigðum. Mér fannst myndin hvorki hafa upphaf né endi og söguþráðurinn var losaralegur. Atriðin voru flest of löng, lopinn teygður við hvert tækifæri þannig að manni leiddist. Svo inn á milli komu algerlega tilgangslaus atriði sem voru svo áberandi ekki í takt við framvindu myndarinnar að við gátum ekki annað en hlegið að vitleysunni eftirá. Ef ekki væri fyrir vel útfærðar tæknibrellur þá hefði maður allteins geta verið sofandi í bíósalnum.

Johnny Depp var hlaupandi um með augnskugga og málaður eins og kerling. Ekki nærri jafnsannfærandi einsog hann var í fyrri myndinni. Orlando Bloom var nokkuð góður en virðist ekki geta losað sig við álfaímyndina úr Hringadróttinssögu. Davy Jones, skipstjórinn með kolkrabbann á hausnum, var leikinn af einhverjum sem enginn veit hver er en var ágætur sem skipstjóri með kolkrabba á hausnum. Svo er það Keira Knightley. Hún er sæt. Og það ætti að vera nóg. Í einu atriðinu var hún eins og kjáni. Það var þegar hún var á ströndinni og fór að dansa og æpa á meðan allir aðrir voru að berjast um kistuna. Sæt og alveg eins og kjáni á ströndinni. Og það er alveg bara ágætt.

2006-08-07T13:21:00.000-07:00

Hlaupið í vinnuna

Eins og allir vita þá er Glitnir með átak í gangi. Bankinn skorar á fólk að hlaupa í vinnuna. Ég ákvað að taka áskoruninni og hljóp í vinnuna. Ég var líka í góðum félagsskap.

2006-08-06T08:53:00.000-07:00

Hvammsvík

Ég dreif mig í veiðiferð með Önna og Árna í gær. Við fórum í Hvammsvíkina. Ég veiddi þrjá regnbogasilunga og Árni einn regnbogasilung sem var hans fyrsti fiskur á ævinni. Önni veiddi engan. En við Önni fundum upp orðasamband sem lýsir fiski sem bítur svo laust á öngulinn að hann festist ekki. Það er kandífloss tussu fiskur.

Svo gerðist svoldið ótrúlegt. Ég setti í kola var næstum búinn að landa honum. Já, í þessum eldispytti setti ég í kola (sem er flatur sjávarfiskur og á ekkert að vera þarna í ferskvatninu) og þegar ég dró hann að landi varð mér svo um að ég missti hann. Það hefði verið viðbjóðslegt að veiða kola í ferskvatni á flugu.

Ferðin endaði með því að við snæddum pizzu á Mótel Venus við Borgarfjörð. Það er eins og allir vita frægur framhjáhaldsstaður. Á borðinu við hliðna á okkur voru fjórar trukkalessur, feitar og ófrýnilegar. Þær voru samt hressar og ein þeirra hljóp alltíeinu út úr mótelinu og stökk yfir einhverja girðingu. Ég skildi ekki bofs í þessu. Hvað var hún eiginlega að gera? Svo kom hún aftur og þá tók ég eftir því að hún var með túrban á höfðinu. Hún hefði verið góð í Pirates of The Caribbean - feit trukkalessa sem getur stokkið yfir grindverk.

2006-08-03T06:52:00.000-07:00

Sokkar

Ég fór um daginn að kaupa mér sokka. Lagði leið mína í Útilíf í Glæsibæ, Pumabúðina á Laugarvegi og búðina sem var áður Nike-búðin á Laugarvegi. Ég keypti þrenna Puma sokka, þrenna Nike sokka og þrenna sokka af óþekktri tegund, sem eru svona wannabe fínir sokkar en eru í rauninni bara drasl. Allir sokkarnir voru svartir á litinn.

Fæturnir mínir eru þannig gerðir að þeir passa stundum í skónúmer 42 en þess á milli í númer 43. Einu skórnir sem hafa passað nákvæmlega á mig voru Adidas skór sem ég átti einusinni og þeir voru númer 42 og tveirþriðju. Þeir pössuðu alveg akkúrat nákvæmlega á bífurnar á mér. Það er eins og að Guð hafi lokið sköpunarverkinu með því að segja
.... hummmm já..... ætli þetta sé ekki bara komið..... nei alveg rétt það er eitt í viðbót.... þessi þarna Sverrir á að passa í skó númer 42 og tveirþriðju og engir aðrir skór eiga að passa honum jafnnákvæmlega og akkúrat þeir.

En, allavega. Þessir sokkar sem ég keypti mér voru til í stærðum sem greinilega henta ekki mínum bífum. Sokkarnir voru annaðhvort til í númerum 39-42 eða þá í númerum 43-46. Og til þess að vera viss um að fá einhverja sokka sem myndu passa á mig þá skipti þessu þannig að Nikesokkarnir voru af minni gerðinni og Pumasokkarnir og draslsokkarnir af stærri gerðinni.

Svo fór ég heim og mátaði sokkana. Nike sokkarnir voru of litlir og allir hinir sokkarnir voru of stórir. Nike sokkarnir voru ekkert ofsalega óþægilega litlir, þeir voru bara of litlir. En stóru sokkarnir, og sérstaklega draslsokkarnir, voru ofsalega óþægilega alltof stórir. Ef ég fer í stóru sokkana þannig að hælarnir eru á réttum stað þá eru tærnar langt frá því að ná allaleið fram í sokkana þannig að langur bútur lafir framyfir. Þessi bútur sem lafir framyfir sveiflast til þegar ég geng og ég hef nokkrum sinnum stigið á hann og verið þannig næstum dottinn um sjálfan mig. En ef dreg sokkana alveg upp, þá ná þeir alveg upp að hnjám og jafnvel yfir hnén og þá líður mér eins og brjáluðum Skota eða Línu Langsokk.

2006-08-01T10:55:00.000-07:00

Hel massaður og hel tanaður.

Ég hef undanfarið verið að koma mér í gott líkamlegt form. Ég hef verið í ágætu formi en stefnan er verða hel massaður. Enda er ég bráðum að fara á til útlanda á sólarströnd. Ég er auðvitað massaður núna, en ég ætla að verða orðinn hel-massaður áður en ég fer. Ég ætla líka að vera svoldið tanaður áður en við leggjum í hann og svo verð ég á ströndinni og þegar ég kem heim verð ég auðvitað hel tanaður og hel massaður.

Til þess að koma mér í form syndi ég einn kílómeter á dag. Og ég syndi bara skriðsund því að þá tekur maður massíft á því. Það er meira að segja núþegar farið að glitta í sixpakkið sem ég var með þegar ég var á 1. og 2. ári í læknadeild. Sixpakkið hvarf undir örlitla les- og bjórbumbu þegar ég komst á þriðja árið. En núna er þetta er allt að koma.

Venjulega syndi ég í Laugardalslauginni (Dirty, Slutty Hooker Money Pool) en þó kemur fyrir að ég fari Vesturbæjarlaug (Boogie Woogie Sensation Pool) eða Árbæjarlaug (Dancing With Girlies Pool!!! Kveðja frá Dr. Mister & Mr. Handsome).

Í búningsklefanum í gær varð ég vitni að atburði sem verður mér eflaust nokkuð minnisstæður þegar fram líða stundir. Þar var náungi sem var að koma uppúr lauginni og var að klæða sig. Það var rosalega áberandi hvað hann var sköllóttur. Hann var alveg nauða nauða sköllóttur. Á bekknum við hliðina á töskunni hans var svo risastór flaska. Það var ekki bjórflaska eða viskíflaska, nei það var risastór flaska af ólífuolíu. Svo tekur gaurinn flöskuna og skvettir dágóðri gusu í lófann á sér, fer að speglinum og bónar á sér skallann! Hann makaði ólífuolíunni á skallann þangað til að hann var orðinn alveg stífbónaður og spegilgljáandi. Og svo skrúfaði hann tappann á flöskuna og brosti út að eyrum, hæstánægður með spegilgljáandi og stífbónaðan skallann.

2006-07-31T07:13:00.000-07:00

Súrmjólk í hádeginu og Sigur Rós á kvöldin

Tónleikarnir á Miklatúni eru afstaðnir. Þeir voru flottir. Samt ekki jafnflottir og tónleikarnir í Laugardalshöllinni í nóvember í fyrra.

Tónleikagestir að safnast saman fyrir framan sviðið.

Amína hitaði upp. Þær voru í kerlingarlegum kjólum. Ég missti hálfpartinn af þeirra framlagi því að ég var að ráfa um svæðið í leit að crewinu mínu. Viðkvæmir tónar Amínu virtust líka vera of lágstemmdir fyrir víðfemt Miklatúnið.

Crew-ið mitt. Sæmi, Hauksi, Bjarki og Ólöf.

Eimaður metnaðurinn. Jónsi strýkur gítarinn með fiðluboganum og strengjakvartettinn leikur undir.

Ljósasýningin var dulmögnuð. Ég beið eftir því að Jónsi hoppaði í polla.

Meistarinn og hluti af crew-inu.

Á tónleikunum hugsaði ég mikið um hitt og þetta. Ég fór meira að segja að setja draumkennda texta í samhengi við raunveruleikann:

klifruðum skýjakljúfa
sem síðar sprungu upp
friðurinn úti

Þetta textabrot er úr laginu Viðrar vel til loftárása sem er á plötunni Ágætis byrjun. Hún kom út árið 1999. Þremur árum seinna, 11. september 2001, sprungu Tvíburaturnarnir. Og friðurinn var úti.

2006-07-29T13:50:00.000-07:00

Eftirvænting í loftinu...

2006-07-24T08:44:00.000-07:00

Flakkari

Ég var að kaupa mér tæki sem kallast "flakkari" á íslensku. Þetta er AivX margmiðlunartryllitæki með 320 gígabæta harðan disk. Maður tengir flakkarann fyrst við tölvuna og hleður niður allskonar skemmtilegu dóti. Svo tengir maður tækið við sjónvarpið og þá getur maður horft á kvikmyndir, spilað tónlist eða séð ljósmynda slide-show. Sá sem hannaði þetta tæki er snillingur, alveg eins og gaurinn sem fann upp "SNOOZE" takkann á vekjaraklukkum.

Eins og sjá má á myndinni þá er ég hæstánægður með flakkarann.

2006-07-20T16:16:00.000-07:00

Dr. Mister & Mr. Handsome

... is it love, is it coke
is it love or is it coke?

2006-07-18T03:51:00.000-07:00

Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri

Ég var í þrjár vikur í verknámi á lyflækningadeild FSA í vor. Læknadeild útvegaði mér húsnæði á Akureyri. Ég bjó á íbúðahóteli sem var alveg í miðbænum, steinsnar frá ráðhústorginu og rétt hjá Sjallanum. Í tuttugu skrefa fjarlægð var Café Amor. Kaffi Akureyri var einnig rétt hjá sem og bíóið. Snilldarstaðsetning.

Móttökurnar á FSA voru til fyrirmyndar. Sérfræðingarnir gáfu sér tíma til kenna manni og maður fékk tækifæri til að spyrja og spreyta sig. Ég var eina viku á meltingu, eina á hjarta og eina á lungna. Svo tók ég fullt af vöktum. Hápunkturinn var sennilega sjúkraflugið sem var AKUREYRI-EGILSSTAÐIR-REYKJAVÍK-AKUREYRI. Einnig fór ég á skurðlæknaþingið og eftir það út að borða og á "ball" með skurðlæknum og læknanemum á Hótel KEA.

Myndin er tekin um borð í sjúkraflugvélinni.

Það snjóaði massíft allan tímann sem ég var á Akureyri. Það var yfirleitt kafaldsbylur. Mannhæðarháir skaflar mynduðust. Akureyrarbær er byggður í brekku (snarbrattar brekkur allstaðar sem maður lítur) og þar sem ég var fótgangandi var ég sífellt að ganga upp ísi lagðar götur eða algjörlega ófæra troðninga. Svo þegar ég þurfti að komast niður brekkurnar þá gat ég ekki gengið heldur varð að renna mér - ég held að ég hafi skautað niður hverja einustu brekku á Akureyri - á leðurskóm.

Akureyri er alls ekki hönnuð með gangandi vegfarendur í huga. Á Akureyri eru allir á bíl. Menn keyra fram og til baka, í öllum erindagjörðum á bíl, og horfa gapandi út um gluggann á þá sem eru fótgangandi: Hver skyldi vera þarna á ferð? Nei, sko er nýr maður í bænum? Og bara fótgangandi... hann hlýtur að vera eitthvað skrýtinn... hann hlýtur að vera drukkinn.
Svo mikil er bílamenningin að það er siður að keyra í hringi í miðbænum. Þetta hreyfingarleysi bæjarbúa hefur orsakað offituvandamál. Mín tilgáta er sú að um það bil 95% Akureyringa séu of feitir, sérstaklega kvenþjóðin. Það er leitun að grönnum kvenmanni á Akureyri.

Ég hafði oft lagt leið mína í gegnum miðbæinn og útað höfninni. Við höfnina var skip sem var augljóslega í niðurníðslu, algjör ryðkláfur. Ryðtaumarnir á því voru svo áberandi að það sætir furðu að skipið hafi ekki verið fjarlægt fyrir löngu síðan. Það er að mínu mati skömm að þessari ryðhrúgu, hún varpar skugga á annars ágætlega útlítandi miðbæinn.

Ég fór einusinni að tala um þetta skip í vaktherberginu á lyflækningadeildinni. Þegar ég hafði sagt mína skoðun og berlega gefið í skyn hvað mér fyndist um þessa ryðdollu þá komst ég að því að sem gestur í bæ verður maður að gæta tungu sinnar. Mér var úthúðað af nærstöddum starfsmönnum, sjúkraliðum, hjúkkum og læknum. Meira að segja reyndi útlendur sjúkraþjálfari að skammast í mér á bjagaðri íslensku. Mér var sko aldeilis gert ljóst að þetta skip væri enginn ryðdallur heldur dýrmætt og sögulegt skip, hvorki meira né minna en bæjarprýði sem sameinaði Akureyringa í anda.

En nokkrum dögum síðar, einmitt í þessu sama herbergi, vakherberginu á lyflækningadeild, náði ég hátindi frægðar minnar og vinsældar á Akureyri. Í vaktherberginu er stór og mikill gluggi þar sem maður getur séð yfir allan fjörðinn. Það var þegar snjóhríðinni slotaði um stundarsakir að ég vatt mér uppað glugganum. Mig hafði alltaf langað til að sjá "Pollinn" á Akureyri. Ég hafði ímyndað mér hann lítinn og sætan, jafnvel svo smágerðan að hann sæist ekki úr fjarlægð. Ég stóð þarna við gluggann og virti fyrir mér útsýnið, sá fjöllin og allan fjörðinn stóran og mikinn og reyndi svo að koma auga á lítið vatn eða litla tjörn, sem gæti samrýmst "Pollinum".
Hvar er svo þessi Pollur, spurði ég hátt og snjallt.
Dauðaþögn. Allir litu upp og horfðu á mig. Nú voru fleiri í vaktherberginu en þegar ég sagði skoðun mína á ryðdallinum. Ónei, ekki aftur hugsaði ég. Svo byrjaði einhver að flissa og síðan komu hlátrasköllin. Menn tóku bakföll og hlógu í kór lengi lengi. Fjörðurinn sem þú sérð drengur, já allur þessi sjór þarna, þetta er Pollurinn. Velkominn til Akureyrar.

2006-07-15T12:39:00.000-07:00

Þýskur klámmyndaleikari

Kallarnir.is höfðu samband við mig í dag. Gillzenegger sjálfur var í símanum. Hann hafði sent mér þessa mynd á e-mail og spurði mig hvort ég kannaðist við náungann sem er til hægri á myndinni, þennan sem er með sítt að aftan, eða “dúdinn með massífa Þjóðverjann,” eins og Gillz orðaði það.
Jújú, ætli maður kannist ekki aðeins við kauða, sagði ég.
Þá tilkynnti Gillz mér að ég hefði lent í fyrsta sæti í keppninni “Hver er næsti þýski klámmyndaleikari Íslands?”

Í verðlaun var allskonar cool stöff eins og ferð til Þýskalands með Köllunum og aðalhlutverk í þýskri mynd þar sem “lágmarks leikarahæfileikar eru æskilegir”.

Ég sagði Gillz að ég væri þokkalega til í slaginn.Við ákváðum síðan kíkja á kæjann í kvöld og hita aðeins upp fyrir ferðina. Þetta verður massa stemmning og ég er strax byrjaður að hlakka til. Sælar.

2006-07-14T04:32:00.000-07:00

Veiðiferð í Svarthöfða í Hvítá

Um daginn fór ég með fjölskyldunni að veiða lax í Hvítá í Borgarfirði. Veiðisvæðið heitir Svarthöfði (jájá alveg eins og í Star Wars nema bara þetta er veiðistaður en ekki illmenni) og er þar sem Flókadalsá rennur út í Hvítá. Við áttum kvöldvakt og morgunvakt daginn eftir. Með svæðinu fylgir lítið og fallegt veiðihús. Við veiddum 5 laxa, einn sexpunda og fjóra fimmpunda. Þeir voru silfraðir og grálúsugir og lúsin var með hala. Það þýðir að þeir voru alveg nýgengnir í ána. Laxarnir losa sig nefnilega við lúsina á fyrstu sólarhringunum eftir að þeir koma í ferskvatnið. Stundum getur maður séð kríuna steypa sér hnitmiðað til að kroppa lýsnar á yfirborði árinnar og þá veit maður að það er veiðivon. Þetta var ágæt byrjun á laxveiðinni hjá mér. Ég á hinsvegar eftir að fara í átta daga í Grímsá í haust einsog undanfarin ár.

Ég og Gunni brósi vorum að fíflast í tölvunni í sumarbústaðnum okkar áður en við lögðum í hann.

Ég og systir mín fyrir utan veiðihúsið. Hún fékk einmitt maríulaxinn sinn í þessari ferð. Og ég er í nýju rándýru SIMMS vöðlunum mínum. Mér hlýnar um hjartarætur þegar ég hugsa um nýju vöðlurnar mínar.

Hérna er ég í kunnuglegum stellingum með fluguna. Til þess að fá fisk verður maður að trúa því að hann taki fluguna. Jafnframt verður maður að vera einbeittur en samt líka æðrulaus. Þrátt fyrir að vera þaulvanur veiðimaður á ég það til að verða frústreraður ef ég fæ ekki fisk fljótlega. Sérstaklega ef það er mikill fiskur og aðrir eru búnir að fá fisk. Laxinn getur sótt á sálina hjá mér. Spyrjði bara pabba, hann hefur þurft að veita mér nokkurs konar áfallahjálp í löngum og ströngum veiðitúrum.

Einn fimmpundari á land og allir kampakátir. Mig minnir að þessi hafi tekið flugu sem heitir Snælda. Frá vinstri: Nonni, Gunni bróðir, Pabbi og svo auðvitað meistarinn. Pabbi þolir ekki húfuna sem ég er með á þessari mynd en ég er alltaf með hana í veiðiferðum, bæði vegna þess að hún er hlý og laus við allt yfirlæti, en svo finnst mér líka nett gaman að því að pabbi skuli taka húfuna svona nærri sér.

En þetta var skemmtileg veiðiferð. Ég keyrði heim klukkan þrjú um nótt. Að bruna eftir þjóðveginum svona seint um nótt er einsog að vera í draumi.

2006-07-12T04:54:00.000-07:00

Brúðkaupsveislan

Ég fór í brúðkaupsveislu á laugardaginn. Doddi (Þóroddur Ingvarsson, nýútskrifaður læknir) og Allý (Aðalheiður Rósa Jóhannesdóttir, læknanemi og læknisfrú) voru gefin saman um miðjan maí síðastliðinn. Veislan var svo haldin s.l. laugardag á bænum Indriðastöðum í Borgarfirði.

Dagskráin hófst um miðjan daginn. Veislugestum var skipt í tvö lið og svo var farið í leiki. Liðin fengu nöfnin “Naglarnir” og “Ógurlegir”. Ég var einn Ógurlegra. Hvatningarorð Ógurlegra var: “Koma svo Ógurlegir!” og það að drundi í fjöllunum þegar þetta var öskrað. Við köstuðum öxum, hlupum boðhlaup, klifruðum upp þverhníptan vegg og vörpuðum bocciakúlum. Boðhlaupið var þannig að maður átti að hlaupa átta hringi í kringum keilu og ennið átti að snerta keiluna allan tímann. Við þetta urðu keppendur afar ringlaðir og það vakti mikinn fögnuð þegar þeir reyndu að hlaupa til baka eftir snúningana. Menn ýmist lögðust í grasið, kollsteyptust eða hlupu í vitlausa átt. Svo fór að Naglarnir unnu nokkuð afgerandi sigur. Ógurlegir tóku þó tapinu með reisn.

Eftir kappleikina var boðið upp á hressingu í hesthúsinu. Menn köstuðu mæðinni og gæddu sér á kaffi og meðþví. Og á meðan gestir sötruðu kaffið unnu gestgjafar og aðstoðarmenn þeirra hörðum höndum að því að gera allt tilbúið fyrir hápunkt veislunnar sem var glæsilegur kvöldverður í hlöðunni.

Í hlöðunni voru langborð og búið að dekka fyrir um hundrað manns eða svo. Á veggjunum voru trjágreinar þar sem maður átti að hengja litla hjartalaga miða með skilaboðum til brúðhjónanna. Allt mjög fallegt, pent og sætt. Þá var svið fyrir skemmtiatriði og tjald fyrir videosýningu í sitthvorum enda salarins. Á þessu tjaldi var giftingin sjálf sýnd í allri sinni lengd. Brúðhjónin höfðu látið taka hana upp á DVD eins og þykir víst móðins í dag.

Einu veitti ég sérstaka eftirtekt. Það voru stólarnir við langborðin, sem voru æðifjölbreytilegir að gerð og lögun. Þarna voru viðarstólar, plaststólar, stólar með áföstum púðum og meira að segja bekkir. Í eitthvert skiptið þegar ég var að fá mér sæti þá var ég að fylgjast með einni gamalli konu sem sat í plaststól. Hún var að kalla á litla stelpu og segja henni að koma til sín. Gamla konan sagði: “Komdu hérna til mín og sestu hérna hjá mér í eggjabikarinn.” Og þegar hún hafði sleppt orðinu fór ég að hugsa. Ég endurtók í huganum það sem hún hafði sagt. Komdu hérna og sestu hérna hjá mér í eggjabikarinn? Hvaða fjandans eggjabikar var sú gamla að tala um? Svo varð mér litið á stólinn sem hún sat í. Ég virti hann fyrir mér um stundarsakir. Þegar ég svo áttaði mig á því að stóllinn var alls ekki svo frábrugðinn eggjabikar að lögun, og í rauninni bara alveg eins og eggjabikar, þá veinaði ég úr hlátri, innan í mér. Ég vildi ekki móðga þá gömlu og nennti ekki að útskýra fyrir sessunautunum að ég væri að hlæja að gamalli konu í stól sem væri alveg einsog eggjabikar.

Aðalréttir kvöldsins voru grillað svínakjöt og lambakjöt. Hvorttveggja fannst mér bragðast frábærlega, sérstaklega lambið. Og á meðan kvöldverðurinn var snæddur fóru fram skemmtiatriði og ræðuhöld. Ræðan hans Baldurs (aka Bóbó, bróðir Dodda) stóð uppúr og myndskeiðið sem fylgdi í kjölfarið var afbragðs skemmtun.

Svo enduðu öll herlegheitin með balli þar sem þrusugóð sveitaballahljómsveit lék fyrir dansi. Einhver lítil frænka í fjölskyldunni tók lagið með bandinu við gríðarlegan fögnuð og var síðan klöppuð upp. Hún tók lagið “Á tjá og tundri” með Sálinni og bókstaflega átti salinn.

Um miðja nóttina þegar ég var að fá mér frískt loft úti í náttúrunni heyrði ég allt í einu hrópað HRRRRRRRÚÚÚÚÚÚÚÚTUR. Þetta var karlmannsrödd og áherslan var á “ú-ið”. Mér fannst einhvern veginn eins og að þetta hlyti að vera útlendingur sem væri að kalla. Svo heyrði ég þetta aftur og ég fór að svipast um. Ekki leið á löngu fyrr en ég fann hávaðasegginn sem var færeyskur töffari að nafni Flóvin. Ég hafði spjallað við hann fyrr um daginn og kunni ágætlega við kappann. Ég gekk upp að honum og spurði hversvegna hann væri að hrópa þetta HRÚTUR um miðja nótt.
- Jú, sagði hann, HRRRRRÚÚÚÚÚÚÚÚTUR, mig langar svo í súrsaða hrútspunga.
Svo hrópaði hann HRÚTUR nokkrum sinnum í viðbót og mig verkjaði í magann af hlátri. Þessar samræður okkar Flóvins enduðu með því að ég sagði honum að móðir mín væri frábær kokkur og kynni að elda súrsaða hrútspunga. En að því er ég best veit hefur mamma aldrei eldað súrsaða hrútspunga og hefur óbeit á þorramat. Þannig að ég veit ekki afhverju ég var að blanda henni í málið. En ég toppaði þetta svo með því að gefa Færeyingnum tölvupóstfangið hennar mömmu. Ég skrifaði það meira að segja niður á blað fyrir hann. Hann sagðist pottþétt ætla að hafa samband.
HHRRRRRRRRRRRRRÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚTUR.

Og svo einhvern tímann seint um nóttina skreið maður inn í tjald. Það var nístingskuldi og ég fór í svefnpokann. Þegar ég vaknaði var ég klæddur flíspeysu og húfu að ofan en nærbuxunum einum að neðan.

Svo keyrðum við heim snemma daginn eftir með viðkomu í sundlauginni í Borgarnesi og KFC í Mosó. Og ég er alveg sammála honum Ingvari (pabbi Dodda og Baldurs) sem sagði einhvern tímann í lokin á veislunni að þetta hefði ekki bara verið yndislegt... heldur mjög yndislegt. Takk fyrir mig.

2006-07-07T03:53:00.000-07:00

Tómaturinn og eggið

Undanfarið hef ég mikið gert af því að elda mér pasta í kvöldmatinn. Ég hef eldað nokkrar tegundir af pasta en uppáhaldið mitt er ostafyllta tortelini-ið frá Barilla. Með þessu fæ ég mér yfirlett ristað brauð með osti. Osturinn er yfirleitt venjulegur brauðostur en stundum er það hvítur kastali, blár kastali eða gullostur. Með pastanu nota ég tómatsósu. Einusinni setti ég meira að segja saman salat með feta osti. Eftir á að hyggja var þetta salat í mýflugumynd miðað við önnur salöt sem ég hef séð, það var bara gert úr niðurskornum tómötum. Engu að síður var ég ánægður með salatið.

Pastað læt ég sjóða í ellefu mínútur. Ég hef eldað þetta svo oft að ég veit að ef pastað er soðið í nákvæmlega ellefu mínútur þá er það fullkomið. Og afþví að ég er svo oft illa áttaður í tíma þá þarf ég alltaf að stilla eitthvað sem hringir þegar pastað er tilbúið. Í eldhúsinu mínu eru tvær upptrekkjanlegar skeiðklukkur sem gerðar eru til þess arna. Það eru tómaturinn og eggið.

Þessi tvö niðurteljandi fyrirbæri eru nokkuð áþekk að gerð enda framleidd af sama fyrirtækinu. Tómaturinn er rauður og úr plasti en eggið er silfrað og úr áli. Ég nota þau nokkurn veginn til skiptis. Það fer í rauninni bara eftir því hvort þeirra ég finn á undan.
Ég hef alla tíð staðið í þeirri trú að þessir ágætu tímaverðir væru jafnfærir um að telja niður mínúturnar. Undanfarið hefur þó læðst að mér sá grunur að ekki sé allt með felldu. Svo gæti verið að tómaturinn og eggið telji ekki tímann jafnhratt niður. Mín tilfinning er nefnilega sú að tómaturinn sé sneggri að telja en eggið.

Ég hef reynt að finna skýringar á þessu . Mér datt í hug að þar sem tómaturinn var keyptur langt á undan egginu, þá kynni svo að vera að mér fyndist eldamennskan skemmtilegri (og tíminn liði þarafleiðandi hraðar) þegar tómaturinn væri að telja niður heldur en þegar eggið er í því hlutverki. Einnig hef ég leitt hugann að því að tómaturinn er bara drasl úr plasti og gæti því auðveldlega í ruglast í ríminu við talninguna. Eggið hefði þá vinninginn sem betri tímavörður enda er það völundarsmíð úr áli. Eggið var líka dýrara en tómaturinn.

En þetta hefur haft þau áhrif að núna nota ég tómatinn oftar við eldamennskuna. Ég hef eiginlega sagt skilið við eggið. Og í gær þegar ég var búinn að setja pastað í pottinn hugsaði ég með mér: “Núna ætla ég sko að setja tómatinn í gang af því að hann miklu fljótari að þessu en helvítis eggið.” Ég var líka orðinn mjög svangur.

Tómaturinn og eggið.

2006-07-04T04:42:00.000-07:00

Viðtal í Stúdentablaðinu árið 2002

Fyrir tilviljun rakst ég á þetta viðtal við mig og Ásthildi bekkjarsystur mína sem birt var í Stúdentablaðinu árið 2002. Við vorum spurð um hvað okkur fyndist um breytingarnar á náminu í læknadeild. Ég var búinn að steingleyma þessu og fannst þetta mjög athyglisvert. Textinn er mjög óskýr á myndinni þannig að hann fylgir með hér að neðan:

SVERRIR INGI GUNNARSSON NEMI Á 2.ÁRI Í LÆKNISFRÆÐI.
Hvað finnst þér um inntökuprófin?
„Ég lenti í þessum árgangi sem barðist fyrir seinkun inntökuprófanna og ég var persónulega mjög feginn að þeim var seinkað því ég var búinn að fara í gegnum clausus og stóð því betur að vígi í því kerfi.“
Hvað finnst þér um þær breytingar að verkleg kennsla hefjist strax á fyrsta misseri?
„Nú byrjar verkleg kennsla strax og ég held að það sé betra að ná tökum á náminu á þann hátt, verkleg kennsla sýnir manni nýjar hliðar á náminu.“
Telur þú að námið betur uppbygt núna en það var fyrir breytingu?
„Já mér sýnist það. Ég er kannski ekki í góðri aðstöðu til að meta það því ég lendi á árunum þar sem breytingarnar eru að ganga í gegn. Námið hjá okkur er mjög strembið núna vegna þess að verið er að hlaða námið til að gera breytingar hér og þar. En mér sýnist að eftir breytingarnar muni námið styttast úr sex árum í fimm og hálft ár. Auðvitað er gott að ljúka náminu sem fyrst en ég veit ekki hvort það er þess virði, því það er ekki gott að vera með of mikla keyrslu á meðan við erum í skólanum. Ég vona að kerfið muni leiða í ljós að það verði þægilegra fyrir nemendur.“

ÁSTHILDUR ERLINGSDÓTTIR, NEMI Á 2. ÁRI Í LÆKNISFRÆÐI
Hefðir þú viljað eiga þess kost að fara beint í inntökupróf?
„Ég veit það ekki, mér fannst allt í lagi að vera í clausus. Þetta er ákveðið verkefni sem maður tekur að sér. Auðvitað eru kostir við þetta inntökupróf, en ég veit ekki hvort ég hefði viljað fara í fyrsta inntökuprófið á meðan enn er ekki komin reynsla á þetta. Það er samt viss sanngirnií clausus, þar byrja þannig séð allir á sama punkti og læra það sama.“
Hver er helsti kostur við inntökuprófin?
„Gallinn við clausus kerfið er að þetta er tímafrekt, rosalega mikið stress, álag og samkeppni, svona almenn leiðindi sem maður losnar kannski við í inntökuprófunum. Þetta er eitthvað sem klárast fyrr og maður getur þá bara farið í eitthvað annað í Háskólanum eða gert eitthvað annað við þennan tíma í stað þess að eyða kannski tveimur-þremur árum í að reyna að komast inn í læknisfræði.“
Hvað finnst þér um hagræðingu námsins?
„Persónulega finnst mér það ekki sniðug breyting. Þetta er nógu þungt nám þó það sé ekki verið að þjappa því saman.“
Hefðir þú viljað byrja strax í verklegu námi?
„Ég er ekki viss um að það hefði skipt svo miklu máli, en auðvitað er alltaf skemmtilegra að fá að gera eitthvað. Það var bara ekki raunhæfur möguleiki í clausus.“

2006-07-01T07:36:00.000-07:00

Skrifstofan mín á Kleppi

Hérna er ég á frábæru skrifstofunni minni á Kleppi.

Hérna er ég í símanum. En þegar myndin var tekin var enginn hinum megin á línunni. Síminn hefur hringt einu sinni í júní.

Þetta er hluti af græjunum mínum. Crash course Psychiatry bókin er svona la la skemmtileg. En mér finnst geðlæknisfræði stundum vera svoldið bla bla bla. Ég er alltaf með tvo gsm síma enda er ég mjög mikilvægur. Reyndar er annar þeirra minn eigin gemsi þannig að ég er í rauninni ekkert svo mikilvægur. Ég hef bara einu sinni þurft að nota stetóskópið í júní.

2006-07-01T06:24:00.000-07:00

Æðislegt

Þetta er sjúklega fyndið japanskt grínvídeó.

2006-06-29T16:41:00.000-07:00

Lögfræðistofan Klandur

Ef læknisfræðin fer í fokk þá ætla ég í lögfræði. Svo ætla ég að stofna lögfræðistofu. Og ég veit hvað hún á að heita.

2006-06-28T04:41:00.000-07:00

Páfugl elskar bensíndælu. Og bróðir hans sem elskaði kött.

Ég horfði á fréttirnar um daginn. Meðal annars var fjallað um páfugl sem var ástfanginn af bensíndælu.

Umræddur páfugl er eitt dýranna á búgarði á Englandi. Fugl þessi hafði lagt það í sinn vana að dvelja lungann úr deginum uppvið steinvegg sem afmarkaði landareign búgarðsins. Þar stóð hann, gaggaði og gólaði eins og að hann væri graðasti fugl í heimi. Það var nefnilega ljóst að söngur páfuglsins gaf til kynna að hann væri tilbúinn að eðla sig.

Bóndinn á bænum veitti þessu atferli fuglsins athygli og ákvað að kanna málið. Hinum megin við steinvegginn var þjóðbraut og bensínstöð. Við nánari eftirgrennslan kom í ljós að páfuglinn gargaði aðeins þegar einhver var að dæla bensíni. Svo virtist því vera sem að gargið væri ætlað bensíndælunni, sem gaf frá sér seiðandi dæluhljóð. Fuglinn gat hinsvegar ekki séð yfir vegginn og hafði því aldrei barið ástina sína augum. Miðað við hegðan fuglsins mætti gera ráð fyrir því að það hafi ekki einusinni hvarflað að honum að það sem leyndist hinum megin við vegginn gæti verið fyrirbrigði allsendis óskylt páfuglum. Hvað þá að það væri bensíndæla.

Skemmst er frá því að segja að bróðir umrædds páfugls, þ.e.a.s. hinn páfuglinn á búgarðinum, var ástfanginn af kettinum á bænum. Og fyrir þessu kattarræksni gerði hann hosur sínar grænar allan liðlangan daginn.

Bóndinn á bænum virtist bara skemmta sér yfir þessu. Honum fannst ekkert athugavert við ástarmál páfuglanna og þeirra kenndir. Þó að bóndinn hefði ekki sagt það berum orðum, þá datt honum ekki til hugar að draga í efa uppeldið á bænum. Hann setti bara upp torkennilegan svip og flissaði. Þannig endaði fréttin.

Myndin ætti að vera nokkuð lýsandi fyrir ástandið á bænum.

2006-06-25T16:41:00.000-07:00

Stílbrot á HM: Dömubindi.

Ég hef verið nokkuð ötull við það að fylgjast með heimsmeistarakeppninni í fótbolta. Keppnin hefur hingað til verið gríðarskemmtileg og sumir leikirnir hafa tekið á taugarnar. Spennandi leikir eru framundan. Þjóðverjar hafa staðið sig með prýði, bæði á vellinum og sem móthaldarar. Umgjörðin öll er til fyrirmyndar og allt mjög stílhreint, fyrir utan það eitt sem ég veitti eftirtekt í dag. Boltarnir sem notaðir eru í leikjunum eru hvítir með mynstri sem minnir á dömubindi. Og núna þegar boltinn er í nærmynd get ég ekki hætt að hugsa um þessi klessulegu dömubindi. Það er eins og einhver hafi tekið alla boltana og rúllað þeim yfir breiðu af blautum dömubindum. Þetta er stílbrot á HM.

2006-06-25T10:40:00.000-07:00

Grillveislan

Ég var í grillveislu um daginn. Og eins og í öllum góðum grillveislum, þá var verið að grilla. Menn voru með kjöt af ýmsum tegundum. Lamb, svín, naut og kjúkling. Einnig mátti sjá grænmeti á grillinu, þar á meðal nokkuð sem heitir kúrbítur.

Við grillið fóru fram umræður. Menn ræddu heima og geima og af og til var tæpt á einhverju sem tengdist grillinu eða því sem var á grillinu. Kúrbíturinn barst í tal og hita leiksins kom upp hugmynd að rannsókn sem gengi út á það að kanna fylgni milli þess að fá nábít eftir að hafa borðað kúrbít.

Þessi hugmynd að rannsókn var rædd í þaula. Til dæmis rökræddu menn hversu margir þyrftu að taka þátt í rannsókninni og hvar hún gæti farið fram. Rannsóknin yrði tvíblind þannig að hvorki rannsakandi né þátttakandi vissi hvort hann væri með kúrbít eða gervi-kúrbít (placebo) undir höndum.

Svo myndu þátttakendur svara spurningalista um hvort þeir hefðu fengið nábít eða ekki. Gögnunum væri síðan safnað saman og skrifuð grein í vísindatímarit með öllu því helsta: Inngangi, bakrunni, aðferðum, niðurstöðum og umræðum. Til tals kom að slengja fram í greininni hugtökum eins og staðalfráviki (standard deviation), skekkju (bias) og orðasambandinu “tölfræðilega marktæk niðurstaða”.

Og þegar allt þetta hafði verið rætt höfðu flestir gert sér grein fyrir því að rannsóknin gæti orðið hin besta. En sumir voru ekki sannfærðir um gildi rannsóknarinnar og drógu í efa gagnsemi hennar. Efasemdamennina setti hinsvegar snarlega hljóða þegar viðstaddir sammæltust um að lokasetningin í umræðukaflanum, þ.e. lokasetning greinarinnar, yrði að taka af allan vafa um gagnsemi rannsóknarinnar. Setningin var ákveðin á staðnum: “Rannsókn þessi var framkvæmd vegna þess að henda má að henni gaman.”

2006-06-20T12:43:00.000-07:00

Kvenréttindaplottið í Straumsvík

Gærdagurinn var bleikur í af tilefni af 91. árs afmælis kosningaréttar kvenna. Efnt var til ýmiss konar atburða. Fólk átti að gera hitt og þetta í tilefni dagsins, meðal annars að klæðast bleiku og hafa sem flesta hluti í bleikum lit. Allt gert til þess að vekja athygli á kosningaréttinum og stöðu kvenna.

Ég held að bilunin í Álverinu í Straumsvík sé liður í þessari kvenréttinda- afmælisdagskrá. Hér er um að ræða samantekin ráð einhverra óprúttinna femínista sem hafa það í huga að gera Rannveigu Rist, forstjóra Álversins, að kvenhetju Íslands eða jafnvel að þjóðhetju.

Mín kenning er sú að þessir óprúttnu femínistar hafi sent vírus í tölvupósti til Álversins sem ruglað hefur stjórnunarbúnað þess og lamað framleiðsluna. Síðla nætur læddust svo umræddir skemmdarvargar að Álverinu með geysistóran bleikan hnapp og tengdu hann við suðurhlið fyrirtækisins. Bleiki hnappurinn er þeim eiginleikum búinn að þegar á hann er ýtt eyðist vírusinn og framleiðslugeta Álversins verður eðlileg á ný.

Spáin er því þessi:
Á morgun munu allir helstu fjölmiðlarnir fjalla um það þegar Rannveig Rist finnur “fyrir einskæra tilviljun” stóra bleika happinn á suðurhlið fyrirtækisins og ýtir á hann í beinni útsendingu. Álverið losnar þá úr viðjum vírusins og Íslendingar eignast nýja kven-þjóðhetju.

2006-06-19T00:59:00.000-07:00

Batterí í klósettinu

Í gær var ég í heimsókn hjá Óla Ísberg vini mínum. Við vorum að fara að horfa á Ísland-Svíþjóð í handboltanum. Það var ýmislegt í gangi eins og t.d. það að Óli var að hita kaffi fyrir mig og ég var í sófanum að bíða eftir kaffinu. Svo varð mér skyndilega mál, ég þurfti að fara á klósettið.

Óli á eitthvert bláasta klósett sem til er í heiminum. Það er svo blátt á litinn að það er ótrúlegt. Í hvert sinn sem ég kem inn á baðherbergið hjá Óla, þá segi ég við sjálfan mig: “Vá, hvað þetta er blátt klósett.” En þetta klósett er nú svosem ekki í frásögur færandi nema fyrir þær sakir að í þetta skipti voru ofan í því batterí. Já, það voru batterí ofan í klósettinu hjá Óla. Tvö venjuleg batterí voru ofan í klósettinu, svona AA batterí held ég að þau séu kölluð. Og þegar ég sá batteríin, þá fór ég að hugsa. Hvernig í fjandanum komust batterín í klósettið?

Mér duttu í hug allskonar tilgátur um það hvernig batteríin enduðu í þessu klósetti. Sumar tilgáturnar voru ansi skrautlegar, vægast sagt. Þegar ég kom fram eftir að hafa verið á klósettinu, þá sagði ég Óla og Lilju, sem var þarna með okkur, frá því að það væru batterí í klósettinu. Og svo sagði ég þeim frá einni tilgátunni sem mér hafði dottið í hug. Ég sagði þeim frá tilgátu sem mér þótti mest við hæfi að segja og þau hlógu mjög mikið. Tilgátan gekk út á það að einhverjum hefði verið “mikið mál”, farið á salernið og að þetta, tvö batterí, hafi verið afraksturinn. Einsog ég sagði þá fannst mér þessi tilgáta mest við hæfi en hún er kannski ekki líklegust til að vera rétt. Líklegra er til dæmis að einhver hafi verið með þessi batterí í höndunum og bara hent þeim ofan í klósettið. Það er sennilega líklegasta skýringin. En þegar ég hafði sturtað niður, þá sá ég að það var bara eitt batterí eftir. Hitt hafði skolast burt og er núna á botninum á Faxaflóa, eða kannski í maganum á heimskum fiski sem hefur átt leið hjá og ekki getað staðist freistinguna um að éta batteríið.

2006-06-15T16:54:00.000-07:00

Notandanafn og lykilorð

Dagurinn í dag fór í að henda reiður á öllum þeim lykilorðum sem ég hef lært undanfarna daga. Og það er ekkert spaug. Síðan ég byrjaði að vinna í sumar þá hef ég þurft að læra mjög mörg ný notendanöfn og lykilorð. Allskonar ný notendanöfn og lykiorð sem ganga að allskonar nýjum forritum sem eiga að gera mér kleift að gera hitt og þetta.

Ég er mjög lélegur í að muna lykilorð, og sem dæmi þá er ég með miða í veskinu mínu þar sem ég er búinn að krota á öll leyninúmer og PIN kóða sem hugsast getur. En ég er mjög lúmskur því að leyninúmerin eru falin innan í uppskálduðum símanúmerum. T.d. er númerið á Landsbankadebetkortinu mínu í símanúmerinu sem “Palli” á. Bæði símanúmerið og “Palli” eru uppskálduð en hluti símanúmersins er PIN kóðinn fyrir debetkortið. Og símanúmerið hjá “Evu” inniheldur PIN kóðann á Svarta kortinu mínu. Svo er ég með fleiri uppskálduð nöfn og fleiri uppskálduð símanúmer og auðvitað hefur það komið oft fyrir að ég man ekkert hvaða nafn stendur fyrir hvaða kort svo að ég hef staðið kolruglaður með þessa uppskálduðu símaskrá og ekki haft hugmynd um hvaða “símanúmer” á við kortið sem ég ætla taka út af í hraðbankanum.

En sem betur fer ég er búinn að skrifa öll nýju notendanöfnin og lykilorðin á lista og ætla svo sannarlega að standa mig í því að glata ekki listanum. Þá væri ég algjölega úti á þekju í nýju vinnunni. Með tölvu og voða flottheit en gæti ekki einusinni komist inn í hana. Þannig að ég ætla geyma þennan lista á góðum stað og það er ekki séns að ég búi til gervisímaskrá sem inniheldur þessi lykilorð dulbúin sem símanúmer. Það væri t.d. fáránlegt ef ég stæði mig að því að vita ekki hvort ég ætti að nota símanúmerið hans “Gunna” eða “Dodda” til þess að logga mig inn í Windows.

2006-06-14T09:06:00.000-07:00

Syfjaður, þreyttur og búinn að vera.

Hvernig stendur á því að ég er svona syfjaður? Ég fór að sofa eldsnemma í gær, var kominn upp í rúm fyrir klukkan ellefu eins og hvert annað gamalmenni. Ég er búinn að drekka eitthundraðogeitthvað kaffibolla í dag en samt sofnaði ég í vinnunni. Ég sofnaði í miðju viðtali sérfræðings við sjúkling. Og hjúkkan sem var með okkur hló bara að með og hvíslaði: "Þú þarft að fá þér expressó." Þetta var semsagt einhvern veginn svona:

Sérfræðingur: Bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla.
Sjúklingur: Bla bla bla bla bla bla bla bla bla blaaaaa.
Sérfræðingur: Bla bla bla blí blí blí blí blí blí blí blí.
Sjúklingur: Blí blí blí blí bla bla blaaaaaa.
Ég: ZZZZZZZZzzzzzzzzzzzzzZZZZZZZZZZZzzzzzzzzz
Hjúkka (hvíslar): Þú þarft að fá þér expressó.

Kannski svaf ég bara ekki nógu vel. Ég man allavega eftir því að hafa vaknað í miðjum draumi. Mig var að dreyma köttinn minn sem hefur verið týndur í nokkur ár. Hann var orðinn mennskur. Og hvað segir svo Freud um það?

2006-06-13T07:01:00.000-07:00

Ég elska þig, Natalie!!!!!

Ég var hrifinn, en núna er ég ástfanginn.
http://www.nbc.com/Video/videos/snl_1439_natalieraps.shtml

2006-06-12T16:33:00.000-07:00

Bland í poka

Í dag fræddi ég sérfræðing í geðlækningum um portal háþrýsting, ástæður fyrir honum, afleiðingar og möguleg meðferðarúrræði. Hann hlustaði á með athygli og hreinlega gapti af undrun þegar ég sagði mjög hratt "transjugular intrahepatic portosystemic shunt" (skammstafað TIPS og er n.k. rör sem er notað til að veita blóði framhjá stíflaðri lifrarblóðrás). Hann hafði gleymt þessum atriðum og var eiginlega bara alveg sama. Þá ákvað ég að ég skyldi aldrei gerast geðlæknir.

Ég held því fram að það væri fyrir utan velsæmismörk ef ég færi út á götu og segði við næsta mann: "Haltu kjafti þarna helvítis fíflið þitt og drullaðu þér heim til þín, hóruungi."

Samstarfið við Framsókn hefur reynst Sjálfstæðisflokknum dýrkeypt og sérstaklega í borginni. Vilhjálmur spilaði rassinn úr buxunum.

Í dag ætlaði ég með Patrolinn í viðgerð en viðgerðarmaðurinn sagði mér að snáfa í burtu því það væri svo mikið að gera hjá sér.

Ég fór að veiða á Þingvöllum í gær og þá mundi ég alltíeinu hvað það er gaman að kasta flugu.

2006-06-09T04:32:00.000-07:00

Setumótmælin, sigurinn og Nils sem kom í staðinn fyrir Jóhannes.

Það hafðist. Við læknanemar gerðum samning við Landspítalann án þess að bera skarðan hlut frá borði. Í fljótu bragði sýnist mér að við höfum gert góðan samning. Við boðuðum setumótmæli og mættum í anddyri Landspítalansvið Hringbraut með stóla, kaffibrúsa og bakkelsi. Ég kom með sólstól af svölunum mínum, viðarklappstól stóran og mikinn. Og þar sem flestir mættu með fislétta og fíngerða útilegustóla þá ráku menn upp stór augu og spurðu hvers vegna ég væri að koma með mublu. Ég sagðist bara vera með rammgerðan stól, í takt við okkar rammgerða málsstað.

Fjölmiðlar mættu og yfirstjórn spítalans sendi mann nokkurn að nafni Nils Chr. Nilsen sem sinn málsvara og til að semja við okkur. Nils þessi var þarna í drapplituðum frakka og lét lítið fyrir sér fara þangað til að hann boðaði talsmennina okkar á sinn fund. Að sögn þeirra sem þekkja til er Nils mun betur í stakk búinn til að stunda samningaviðræður heldur en Jóhannes Gunnarsson lækningaforstjóri. Nils skiptir ekki skyndilega um ham einsog Jóhannes, sem maður veit aldrei hverju tekur upp á.

Málið hlaut því farsælan endi og getur maður dregið þá ályktun að það sé mikilvægt að standa fast á sínu. Það er því lexía dagsins og ánægjuefni.

2006-06-06T16:21:00.000-07:00

Stjórnmálin í upplausn

Þá hefur garmurinn hann Halldór Ásgrímsson sagt af sér. Hann tók ákvörðun um að víkja og ætlaði málinu friðsamlegan endi, velja nýjan formann án þess að lítið bæri á. Núna er hver höndin upp á móti annarri. Framsóknarmenn skiptast á að stinga hver annan í bakið. Menn hafa uppi ummæli sem vart gætu talist sæmandi milli manna sem eru í sama flokknum. Valgerður treystir ekki Guðna og Guðni virðist sár út í Halldór. Kannski eru særindin ný af nálinni en líklegra er að þau eigi sér eldri orsakir og blossi núna upp sem nokkurs konar uppgjör. Finnur Ingólfsson kom fram á sjónarsviðið en varð að draga sig í hlé. Hann var ekki jafnvinsæll og Halldór gerði ráð fyrir en ef til vill hefur Finnur ekki viljað hætta sér út á blóðugan vígvöllinn.

Ég mun ekki sakna Halldórs. Og ég myndi heldur ekki sakna Framsóknarflokksins þó að hann færi allur. Ég held að það séu nýir tímar í vændum og að Framsókn verði að herða tökin og mynda sér skýrari og nútímalegri stefnumál. Hagsmunir bænda eru ekki í tísku. Frelsið er í tísku og það gerir til dæmis kröfur um viðskiptaumhverfi sem er laust við verndartolla og styrki sem tryggja afkomu bænda en viðhalda háu matarverði.

Nú er lag fyrir Framsóknarflokkinn sem hefur verið eins og úlfur í sauðargæru. Byggja nýjan flokk frá grunni eða bara pakka saman og sökkva skútunni í bænda-styrkja-verndartolla-stóriðju-lóni.

2006-06-05T17:02:00.000-07:00

Ákveðið að kaupa hillur og rykið strokið af.

Dagurinn í dag fór meðal annars í tiltekt. Ég var búinn að ferja allar bækurnar mínar af lesstofunni á Barónsstígnum inn í herbergið mitt. Þetta er ekkert smá mikið af bókum og möppum, ég komst varla inn í herbergið með þetta. Ég fékk líka strax skipun frá mömmu um að koma þessu fyrir á öðrum stað. Ég þurfti að rökræða svolítið við hana en við mættumst á miðri leið og ákveðið var að kaupa hillu. Í vændum er sumsé verslunarferð í IKEA.

Svo ryksugaði ég hálfa íbúðina á móti systur minni sem ryksugaði hinn helminginn. Svo þurrkaði ég líka af inni hjá mér. Ég held að ég hafi aldrei séð jafnmikið af ryki á ævinni. Ég hef bara einusinni áður séð svona mikið af ryki og það var þegar ég var í eldgömlum strætisvagni sem var fullur af ryki. En núna er líka mjög gott andrúmsloft í herberginu mínu. Gott að geta dregið að sér andann án þess að hósta eins og berklasjúklingur.

2006-06-04T13:56:00.000-07:00

Þessi færsla var of stór fyrir bloggkerfið þannig að ég varð að birta þetta í þremur bútum.

Skilgreining á kaldhæðni I

Í nótt dreymdi mig einhverja bölvaða vitleysu. Í daumnum reyndi ég meðal annars að skilgreina hugtakið "kaldhæðni". Ég reyndi hvað ég gat að koma sem skýrustu orðum að því hvað kaldhæðni rauverulega þýddi en án árangurs, mér tókst það ekki. En áður en ég reyndi að skilgreina hugtakið tók ég það fram að það væri aðeins á færi skarpgreindustu manna að skilgreina kaldhæðni. Ég varð fyrir vonbrigðum með sjálfan mig. Ekki eins klár og ég hélt.

En ég held að mig hafi dreymt þetta vegna þess að ég hef áður spurt félaga mína hvort þeir gætu skilgreint kaldhæðni. Ég hafði nefnilega varpað fram þessari þraut í eldhúsinu á Barónsstíg og auðvitað með þeim inngangi að það væri aðeins á færi greindustu manna að... og allt það. Og mér algerlega að óvörum þá svaraði Ásthildur bekkjarsystir mín spurningunni á örskotsstundu, eiginlega á þess að þurfa að hugsa sig um: "Það er þegar þú segir eitt en meinar annað". Mig setti hljóðan. Ásthildur hafði skilgreint kaldhæðni á nóinu, bara einn, tveir og bamm komin með skilgreininguna.

Ég stóð bara orðlaus yfir hæfileikum Ásthildar og mér datt ekki einu sinni til hugar að véfengja skilgreininguna. En núna hef ég áttað mig á því að skilgreiningin er ófullkomin. Í hana vantar þáttinn um fyndnina sem felst í kaldhæðni. Þannig að nú ætla ég að bæta við skilgreininguna: "Það er þegar þú segir eitt en meinar annað í fyndni". Og nú er ég aldeilis ánægður með sjálfan mig. Mér tókst að skilgreina kaldhæðni, með örltítilli hjálp samt, og ætti því að geta talið sjálfan mig meðal mjög skarpgreindra manna.

2006-06-04T13:55:00.000-07:00

Skilgreining á kaldhæðni II

En það sem er auðvitað erfiðast við þetta er að skilgreina "fyndnina". Það er ekki hægt að skilgreina það sem er fyndið. Það er ekki hægt að segja: "Þetta er fyndið en ekki hitt". Eða hvað? Jú, eiginlega er það hægt. Mér skilst allavega að Þjóðverjar hafi gert viðamiklar rannsóknir á húmor og komist að því hvað er fyndið og hvað ekki.

Og öll þessi vitleysa minnir mig bara á eitt. Það er atburður sem átti sér stað í Menntaskólanum í Reykjavík í líffræðitíma þegar ég var í 6. bekk. Vilhelmína E. Johnsen, lífrræðikennari, var mjög ötul við að dreifa ljósrituðum glósum til nemenda. Ég held að blöðin sem við fengum hjá henni hafi talið mörg hundruð og ég minnist þess sérstaklega hvað það var erfitt að halda utan um öll þessi blöð og koma þeim skipulega fyrir í möppu. Ég átti stundum erfitt með að þola öll þessi ljósrituðu blöð en enginn átti þó jafnerfitt með það og Árni Helgason, sem var með mér í bekk. Hann beinlínis þoldi ekki öll þessi blöð og honum fannst líffræði líka frekar leiðinleg. Ég man hvað það fór mikið í taugarnar á honum þegar Vilhelmína kom með nýjan bunka til að dreifa.

2006-06-04T13:53:00.000-07:00

Skilgreining á kaldhæðni III

En til þess að geta klárað söguna þá verð ég að segja frá því að Vilhelmína var einnig mjög gjörn á að láta nemendur skilgreina hitt og þetta. Maður mátti aldrei spyrja hana að neinu án þess að hún gripi frammí fyrir manni og spyrði mann snöggt um að skilgreina hugtakið sem maður var að spyrja um. Ef maður var t.d. að spyrja hana um osmósu, þá myndi hún strax grípa frammí fyrir manni og segja: "Skilgreindu osmósu!"

Þorvaldur Hrafn Yngvason, sem þá var líka bekkjarfélagi minn gerði mikið grín að þessum skilgreiningarlátum í Vilhelmínu. Hann var farinn að herma eftir henni í tíma og ótíma og biðja mann um að skilgreina hitt og þetta. Og núna kemur að því sem mig langaði svo að segja frá.

Það var í einum líffræðitímanum þegar Vilhelmína er dreifa glósum og Árni verður mjög pirraður á blöðunum og getur ekki haldið lengur í sér. Hann spyr hana hátt og með pirringstón í röddinni: "Vilhelmína, áttu ljósritunarvél?" Og þá, eiginlega áður en Árni náði að klára spurninguna, grípur Þorvaldur frammí fyrir honum og segir: "Árni, skilgreindu ljósritunarvél!"

2006-06-03T14:28:00.000-07:00

Deilt um keisarans skegg: Hárgreiðsla Tom Hanks í Da Vinci Code

Mér finnst það athyglisvert að umræðan um stórmyndina sem "allir hafa beðið eftir" og gerð var eftir einni mest seldu skáldsögu undanfarrina ára skuli snúast um hárið á Tom Hanks. Spurningarnar sem brenna á vörum fólks eru: Er hann með hárkollu eða ekki? Er hann með of há kollvik? Er óþolandi að horfa á hárið á honum þegar það er greitt svona aftur og getur hann verið með svona hár en verið samt með svona há kollvik? Vangaveltur sem þessar hef ég heyrt oftar en einusinni. Fjölmiðlar skrifa um hárgreiðsluna, fólk talar um hárgreiðsluna en ég hef fáa heyrt tala um innihald myndarinnar.

2006-06-02T10:58:00.000-07:00

Já, komið þið sæl. Ég ætla að byrja aftur að blogga. Ný síða, nýtt útlit. Ég hef ákveðið að byrja nýja bloggið á því að vitna í einhver fallegustu orð sem hafa verið skrifuð á íslensku. Þetta er úr Sjálfstæðu fólki eftir Laxness. Bjartur í Sumarhúsum virðir fyrir sér bæjarstæðið sitt og talar við hundinn sinn:

"Og Bjartur í Sumarhúsum geingur um í sjálfs síns túni, rannsakar vallgrónar rústirnar, athugar steinana í stekkjarveggjunum, rífur í huganum og byggir upp aftur samskonar bæ og hann er fæddur í og uppalinn fyrir austan heiði.
Það er ekki alt komið undir risinu, segir hann upphátt við tíkina, einsog hann hefði hana grunaða um að gera sér of háar hugmyndir. Þú getur haft mig fyrir því, að frelsið er meira vert en lofthæðin í bænum, enda hef ég unnið fyrir því í átján ár. Sá maður sem sjálfur á sína jörð, hann er sjálfstæður maður í landinu. Einginn hefur yfir honum að segja. Ef ég dreg fram mínar kindur og stend í skilum frá ári til árs, - þá stend ég í skilum; og hef dregið mínar kindur fram. Nei, það er frelsið í landinu sem við erum öll að sækjast eftir, Títla mín. Sá sem stendur í skilum er konúngur. Sá sem dregur fram sínar kindur býr í höll."

En annars hef ég undanfarna mánuði gert lítið annað en lesið læknisfræði. Lesið tíu, tólf eða fjórtán tíma á dag. Ég hef þessvegna lítið getað fylgst með þjóðmálaumræðunni og lítið getað hugsað um annað en það sem stendur í kennslubókunum. Þetta námsár var mjög erfitt. Ekki jafnerfitt og klásus gamli forðum en kemst samt nokkuð nálægt því. Ég lagði mig allan fram og svona langur lestur og langvarandi álag hefur einkennileg áhrif á líkamsstarfsemina. Ég hélt á tímabili að ég væri orðinn klikkaður. En þökk sé góða leshópnum á Barónstígnum, allt fór vel.